Het stuur om!

Kiezen voor jezelf

De manier waarop je je leven inricht en vorm geeft, wordt bepaald door jezelf continue vragen te stellen en te beantwoorden. Eerst zijn er de simpele vragen, die zich dagelijks herhalen en de antwoorden gebaseerd zijn op gewoonte, praktisch nut of je gevoel op dat moment. Daarna zijn er de lastige vragen, minder frequent, waar je echt even over moet nadenken, anderen wil raadplegen en de voor- en nadelen tegen elkaar moet afzetten. Tot slot de ronduit moeilijke vragen, die hooguit een paar keer in je leven opkomen, waarop je alleen een antwoord kan vinden door naar je verleden en in je hart te kijken, door jezelf op de eerste plaats te zetten.

Medio 2018 kwamen meerdere moeilijke vragen in mij op: Wie ben ik? Wat kan ik? Wat wil ik? Waardoor word ik gemotiveerd? Waarvan krijg ik energie? De afgelopen jaren waren nogal moeilijk verlopen met o.a. tweemaal een faillissement, langdurige werkloosheid en ook nog twee chronische aandoeningen die uit het niets waren ontstaan. Uit het diepe zwarte gat waar ik in was gedonderd, was ik nu eindelijk weer uitgekropen. Dat heeft gezorgd voor een "nu of nooit"-gevoel, kiezen voor mijzelf en gaan doen wat mij blij maakt. Boekhouden of een kantoorbaan wilde ik absoluut niet meer want het maakte mij gewoon niet gelukkig, daarnaast bleek ik inmiddels ook de houdbaarheidsdatum te zijn gepasseerd oftewel ik was overgekwalificeerd en te duur of te oud. Ook wilde ik meer avontuur, actie en voelen dat ik lééf. Meer dan genoeg redenen om een totaal andere wereld in te slaan.

Een nieuwe carrière

Eerst zocht ik naar mijn belangrijkste interesses, competenties en vaardigheden, daarna keek ik naar de beperkingen qua fysieke belasting, als laatste zette ik mijn carrière op een rijtje inclusief tijdelijk- & vrijwilligerswerk. Onderaan de streep ontstond mijn nieuwe carrière. Voor mijn hele omgeving was dat nogal een schok, vrijwel iedereen stond hier nogal sceptisch tegenover en liet dat vaak ook duidelijk merken, of men dacht dat ik een geintje maakte. Maar ik had mijn keuze gemaakt en wist dat het nieuwe beroep mij sowieso gelukkiger zou gaan maken dan wat ik de afgelopen twintig jaar had gedaan. Vol gas naar een nieuw leven als vrachtwagenchauffeur!

Om 2019 goed te beginnen, heb ik meteen boeken aangeschaft zodat ik in mijn eigen tempo de benodigde theorie alvast kan gaan leren. Omdat ik beroepsmatig wil gaan rijden, is ook Code 95 verplicht (= basiskwalificatie voor alle beroepschauffeurs uit de EU en beroepschauffeurs die in de EU werken). In totaal moet ik 3 theorie-examens en 3 praktijkexamens doen: Verkeer & Techniek (RV1), Administratie (V2C), Administratie Cases (V3C), Praktijkexamen Vrachtwagen (C), Vakbekwaamheid Praktische Toets (VPTC) en Vakbekwaamheid Toets Besloten Terrein (VPBC). Volgens mijn eigen planning wil ik eind van het jaar met alles klaar zijn.

Actie = reactie

Eind 2018 heb ik met veel personen in de transportbranche gesproken en heb in de maanden daarna bij verschillende bedrijven een aantal dagen meegedraaid. Niet alleen meerijden, meekijken en vragen stellen, maar vooral ook echt meewerken om de fysieke belasting op mijn lichaam te ervaren en zo er achter te komen wat ik langere tijd kan volhouden. Er zijn genoeg vrachtwagenchauffeurs met reuma of andere aandoeningen die hun beroep nog steeds prima kunnen uitvoeren, dus ook ik moet dat kunnen. Een lokaal bedrijf in meubeltransport had mij voortijds al verteld dat dit werk veel te zwaar zou zijn en dat was aan het eind van de 12-urige dag ook mijn conclusie. Echter, door die meedraaidag had ik wel hun respect gekregen en werd verder "op weg" geholpen doordat ik van hun connecties gebruik mocht maken.

Zo werd ik geïntroduceerd bij een detacheringsbedrijf waar ik op 25 maart een kennismakingsgesprek had, twee dagen later had men al een geschikt en geïnteresseerd bedrijf gevonden waar ik een week later een gesprek had. Het betrof chauffeurswerk op een 3,5 tons koelwagen voor het bezorgen van biologische en biodynamische levensmiddelen bij voornamelijk particulieren thuis. Zodra ik mijn vrachtwagenrijbewijs heb behaald, wordt de functie uitgebreid met de levering aan groothandels, bedrijven en hun eigen winkels. Eventueel kan ik deels op kantoor ingezet worden waar men kan profiteren van mijn boekhoudervaring door o.a. het effeciënter maken van de administratieve processen en het ondersteunen van de ritplanner. Al met al een functie die perfect aansluit op zowel mijn wensen als die van het bedrijf. Twee dagen later is mijn nieuwe carrière daar van start gegaan.

De waarde van werkgeluk

De eerst paar dagen waren nogal overweldigend: veel informatie in een hectische omgeving wat ik niet gewend was. Op dag vier werd ik in het diepe gegooid en met de koelwagen de Randstad ingestuurd. Het rijden, manoeuvreren en de bezorgingen gingen prima, de verkeersdrukte in de grootste steden was iets teveel van het goede. Als chauffeur moet je een bepaalde brutaliteit hebben, maar als nette rijder vind ik het erg moeilijk om die grens van fatsoen te kunnen overschrijden. Liever een paar meter extra lopen dan vijf minuten een complete straat te blokkeren. Qua afmetingen past 'ie ook in geen enkel doorsnee parkeervak. De meeste bezorgwagens zijn duidelijk herkenbaar en als rijdend reclamebord, ben je tegelijkertijd ook een rijdend visitekaartje, dus je netjes in het verkeer gedragen vind ik erg belangrijk. Soms rij ik een iets grotere bakwagen in cognito, maar ook dan moet je je natuurlijk netjes gedragen. Gelukkig biedt het tijdschema van de route wel wat flexibiliteit zodat je je nooit echt hoeft te haasten en dat geeft rust in het hoofd.

De bezorgdienst is een mooie combinatie van rijden, fysiek werk en klantcontact. Alle ritten starten en eindigen in Geldermalsen, de klantadressen strekken globaal tot aan Den Helder, Deventer, Nijmegen en Breda, wat dagelijks ritten van zo'n 200 tot 400 km betekent. Fysiek is het best wel zwaar werk: zware rolkarren laden en vastsjorren, veelvuldig in-/uitstappen, vouwkratten en koel-/vriesboxen tillen en met een steekwagen tot aan de deur brengen. Geleegde boxen en retour gegeven vouwkratten moeten in de eerste helft van de route op Tetris-achtige wijze een efficiënte plek in een rolkar worden gegeven. Ook dat puzzelwerk is een leuke extra dimensie in dit werk. Aan het fysiek bezig zijn moet mijn lichaam duidelijk wennen en na een dag van gemiddeld negen uur voelt mijn lichaam moe. Na ruim vier jaar "thuiszitten" is dat ook niet zo gek natuurlijk en dat begrijpt het bedrijf ook zeker. Het opbouwen van de kracht, uithoudingsvermogen, handigheid en routine kosten nou eenmaal tijd. Bijkomende voordelen: geen geld meer kwijt aan fysiotherapie en sportschool. Oja, en de broek begint al af te zakken...

Na twee weken ontstaat al enige handigheid en wordt het gehele proces doorzichtiger, dat voelt goed. Het contact met klanten en collega's is uiterst prettig en er is bijna altijd tijd voor een kort praatje. Ik pas goed binnen het bedrijf en dat is ook andersom zo. Het manoeuvreren gaat mij prima af zoals verwacht, al kunnen sommige straatjes nog wel eens zenuwslopend smal zijn. Op de meeste koelwagens is een achteruitrijcamera gemonteerd wat handig kan zijn, maar omdat ik gewend ben puur op spiegels te rijden, gebruik ik 'm zelden. Halverwege de avond ben ik weer klaar, tank de wagen af en zorg dat de koelruimte gelost en schoon is. Soms staat er ook een andere chauffeur te lossen wat wel zo gezellig is en delen wij onze ervaringen van de dag. Tot slot nog even de administratie afronden en het pand weer afsluiten. En eenmaal thuis heb ik weer verhalen te vertellen, iets wat ik veel te lang heb moeten missen. Ook al protesteert mijn lichaam een beetje, in mijn hoofd en hart voel ik mij nuttig, gewaardeerd en blij. Werkgeluk gevonden, missie geslaagd!

Bouwen aan de droom

Na onze vakantie in midden-Noorwegen, stond op 20 mei het eerste theorie-examen (RV1) op het programma. De boeken van Verkeer & Techniek had ik enkele malen aandachtig gelezen en ik had meerdere proefexamens online gemaakt zodat ik goed voorbereid was. Hoewel ik voor de 50 vragen 75 minuten de tijd had, was ik al na 20 minuten klaar. Nadat ik op de bevestigingstoets had gedrukt, verscheen de melding GESLAAGD, met 2 vragen fout beantwoord gaf dat dus een score van 9,6. Helemaal top!

Diezelfde middag kreeg ik de planning van de week doorge-appt. Het werd geen bezorgdienst maar ik bleek ingepland te zijn als bijrijder op de vrachtwagen. De starttijden vielen mij een beetje tegen, afhankelijk van de route, beginnen tussen 03:30 en 05:30 uur. Hmmm... Vroeg opstaan en dus ook vroeg naar bed dan maar. Het was effe wennen, maar op zich goed te doen. En zo maakte ik kennis met een stuk of 30 zware rolcontainers die de chauffeurs meestal alleen in hun vrachtwagen moeten laden. Ook natuurlijk in een bepaalde volgorde met soms wat aanpassingen om het voor jezelf tijdens de afleveringen zo makkelijk mogelijk te maken. Het woord "makkelijk" moet je vaak met een flinke korrel zout nemen want tijdens het rijden willen de rolcontainers nog wel eens in elkaar haken en moet je regelmatig flink er aan sjorren (en vloeken helpt ook wel eens een handje) om de rolco's die je moet lossen, ook daadwerkelijk naar buiten te krijgen.

Ook de week daarop heb ik uitsluitend als bijrijder gefungeerd en begon ik steeds meer te wennen aan mijn nieuwe "dagritme". Het bedrijf vond dit een goede werkplek voor mij om alvast zoveel mogelijk de fijne kneepjes van het vak alsook de routes naar & locaties van de klanten te leren. En ja, het is een goede en harde leerschool. Soms let ik niet goed op en zit m'n vinger ineens tussen twee rolco's, dat gebeurt dan ook maar één keer. Erg zwaar beladen rolco's hanteer ik één voor één, omdat ik alleen zó het ding onder controle kan houden en het risico op schade of ongelukken zo klein mogelijk blijft. Ook voor het rijden met een rolcontainer over straat, fietspad of stoep, moet je vaak de beste route plannen met de minste weerstand, vooral in de stadscentra een behoorlijke uitdaging. Stoepranden, putdeksels, omhooggeduwde tegels, takje hier, steentje daar... Voor je het weet ligt de rolco (of jijzelf) plat. Één keer ging een rolco vol zwaar fruit rechtdoor de stoep op terwijl de zwenkwieltjes achter een miniscuul randje bleven steken. Gelukkig bleven vrijwel alle kratten en dozen op hun plek en bleef de schade beperkt tot enkele nectarines. Wel moesten we de kar half leeg maken voordat we hem weer overeind konden zetten. Het was een waardevol leermoment... Aan de andere kant zijn er ook genoeg fijne plekken om te lossen, midden in de natuur bij een zorgboerderij, in een schilderachtig dorpje of bij een klant die met de chauffeur méédenkt en mééhelpt als de situatie daarom vraagt.

De vrachtwagens waarmee wordt gereden zijn Scania's, type P250 en voorzien van een automatische transmissie, dat is wel erg prettig. Comfortabele zit, stille motor en extra ver naar beneden doorlopende ruiten zodat er meer zicht is op o.a. fietsers en voetgangers. Met een lengte van ruim 10 meter is de uitzwaai aan de achterkant best fors en hiermee moet dus extra rekening gehouden worden. De chauffeurs kunnen er zeer nauwkeurig mee manoeuvreren en steken hem achteruit steegjes in waarbij het nooit lijkt te gaan passen. Dat is wel erg mooi om te zien en dat zal ik later ook moeten kunnen. Wat dat betreft is de winkeldistributie een uitstekende plek om de fijne kneepjes van het sturen te leren. Voorlopig kan ik alleen maar vragen stellen, meekijken en observeren, maar die "ervaring" komt mij later heel goed van pas.

Laatste theoretische loodjes

Op 20, 21 en 28 juni heb ik - op verzoek van mijn detacheerder - hun klassikale theoriecursus bijgewoond. Tevens hadden ze voor iedereen alvast de examens gereserveerd en dat bleek al op 3 juli te gaan plaatsvinden. Oké... In plaats van leren in mijn eigen tempo - wat de bedoeling was - moest alle stof nu in anderhalve week er ingeramd worden. Niet dat ik in paniek was, maar er moesten in mijn hoofd wel even een paar knoppen omgezet worden. Ik heb dan ook maximaal van de situatie gebruik gemaakt om vragen te stellen aan de cursusleider. Vrijwel ieder uur van de resterende vier dagen heb ik besteed aan officiële oefenexamens en van de onderwerpen waar ik nog wat moeite mee had, een gedetailleerde samenvatting gemaakt (wat je zelf noteert, onthoud je ook beter). Vervolgens nog een aantal oefenexamens gemaakt waar ik steeds ruim voldoende op scoorde. Op tijd gaan slapen want om 09:00 uur was het zo ver...

Zelfverzekerd maar wel enigszins gespannen wachten totdat je kandidaatsnummer bovenaan het scherm in de wachtruimte staat vermeld, en dan is het zover. Vijftig vragen over ieder onderwerp van de leerstof "comfortabel" door elkaar gehusseld. Zoals gebruikelijk zaten er zowel valkuilvragen als erg simpele vragen tussen en dan is het prettig als je de regels en uitzonderingen kunt toepassen, zodat je niet hoeft te twijfelen. Na 25 minuten had ik alles klaar - nog even checken voor de zekerheid - en op de inleverknop gedrukt. De uitslag van het V2C-examen was GESLAAGD met slechts 2 fouten, wederom een hele mooie 9,6 dus.

Op mijn verzoek kon ik 15 minuten later al doorgaan met het derde en laatste theorie-examen V3C, wat bestaat uit 3 casussen met ieder 15 vragen. Het beslaat exact dezelfde stof als van V2C, met als extra toetspunt "begrijpend lezen". De verhaalteksten bevatten belangrijke informatie die niet als kant-en-klare gegevens zijn vermeld. Begrijp je de stof, dan kun je die informatie er tussenuit filteren, beredeneren of berekenen, en daarmee weer de vragen correct beantwoorden. Na ruim een uur was ik klaar, maar had m'n twijfels bij 3 vragen. De uitslag van het V3C-examen was wederom GESLAAGD met een 9,3. Zo... Nou, waarschijnlijk start ik deze maand nog met de praktijklessen!! De droombaan is weer een stukje dichterbij gekomen...

Rijlessen: Een steile leercurve

Dinsdag 16 juli had ik mijn eerste dubbele blokuur (= 4 uur) op de vrachtwagen van Logistic Force Academy (LFA). Het is een Volvo FM42 bakwagen uit 2010 met een krachtige 375pk 11-liter 6-cylinder Euro-5 dieselmotor, lengte 9,80 meter en een achteroverhang van ruim 3 meter (erg nuttig om te weten bij het nemen van bochten en manoeuvreren). Hoewel tegenwoordig 80% van alle nieuw verkochte vrachtwagens voorzien zijn van een automatische versnellingsbak en bij Odin er ook uitsluitend met automaten wordt gereden, is deze Volvo nog handgeschakeld, totaal 12 versnellingen (+ 2 achteruit) i.c.m. een voor- en naschakelbak (splitter en lage+hoge range). Ik leer ik het dus "old school - the hard way" wat wel een stuk moeilijker is en je veel om handen hebt tijdens het rijden, maar wat ook leuker is naar wat ik om me heen hoor.

Eerst kreeg ik uitleg over alle dashboardknoppen, controlelampjes en instrumenten, daarna over de versnellingsbak. Daarna een paar rondjes gereden over industrieterrein Medel (Tiel) om alvast een klein beetje te wennen aan het sturen, optrekken, op- en terugschakelen en remmen. Daarna werd er een route gereden via Kesteren, stukje dijk, richting Dodewaard, A15 richting afslag Echteld en weer terug naar LFA. Tijdens deze route gaf de instructeur aanwijzingen over de wegdekpositie, dat de berm altijd vermeden moet worden, waar je allemaal rekening mee moet houden bij afslaan en voorsorteervakken, het beste moment waarop je bochten moet gaan insturen en nog heel veel meer dingen waar je als automobilist nooit aan hoeft te denken.

Daarna even een kwartiertje pauze voor koffie en even de benen strekken. Bij de tweede route was het de bedoeling dat ik geheel zelfstandig mijn keuzes moest maken, alsof ik alleen op pad zou zijn. Hij gaf alleen aanwijzingen wanneer het echt nodig was. Die momenten waren er natuurlijk wel - kan ook niet anders tijdens zo'n eerste les - maar het waren er niet meer dan vijf. De route voerde via de A15 tot afslag Ochten, Rhenen, Veenendaal, Woudenberg, Grebbenberg, Rhenen, bij Kesteren een stukje N320 tot aan Lienden en via wat smallere wegen terug naar LFA. Na afloop heeft hij zijn mening gegeven over deze lesuren.

Hij vond dat ik een veilige rijstijl had, een goed kijk- en waarnemingsgedrag doordat ik op veel situaties tijdig was voorbereid, en hij vond het knap dat ik in alle situaties mijn mentale rust hield. Hij had geprobeerd om mij af te leiden door veel te kletsen, wat hem niet lukte doordat ik mij bleef concentreren wanneer de situaties daarom vroegen. Ook de bediening van de versnellingsbak was boven zijn verwachting, vooral doordat ik ook de halve versnellingen durfde te gebruiken (splitter), iets waar driekwart van zijn leerlingen pas na 10-15 uur mee begint. Natuurlijk waren er ook genoeg verbeterpunten, zoals nóg verder anticiperen, meer gebruik maken van de uitrolenergie, méér ruimte afdwingen (maak gebruik van je grootte) en minder nadenken over de handelingen. Maar al deze punten zijn direct verbonden aan het aantal lesuren en verbeteren vanzelf gedurende het lesprogramma. Hij had er absoluut vertrouwen in dat ik straks hoge kans heb om voor het rijexamen te slagen. Altijd leuk om te horen, maar ík moet dat nog gaan waarmaken. Teveel zelfvertrouwen hebben is ook niet goed, dus ik blijf - zoals altijd - zeer kritisch naar mezelf kijken.

Moeilijkheidsgraad verhogen

Dinsdag 23 juli stonden de volgende 4 uur rijles op het programma. De afgelopen dagen had ik - hoe stom het ook klinkt - thuis "denkbeeldig geoefend" met het schakelen zodat het (hopelijk) tijdens de rijles wat automatischer zou gaan. De instructeur merkte gedurende de eerste kilometers absoluut een verschil met vorige week. Het schakelen verliep rustiger en soepeler waardoor ik beter het aangrijpingspunt van de koppeling kon doseren. Ik begin wat meer te wennen aan de wagen, hou een goede plaats op de weg aan, rij makkelijker de maximum snelheden op de binnenwegen en maak beter gebruik van het uitrolvermogen. Ook was hij zeer tevreden over het op tijd klaar zijn voor kruisingen en rotondes.

Iets waar ik nog niet aan kan wennen (maar het wel moet accepteren) is dat vanuit stilstand optrekken tot zo'n 50 à 60 km/u zo traag gaat, temeer omdat er zoveel mogelijk binnen het optimale rendement (toerental) gebleven moet worden, wat tussen 1000 en 1500 krukasomwentelingen per minuut ligt. Vooral tijdens de eerste paar versnellingen schakel ik na enkele seconden alweer op maar lijk je nog nauwelijks vooruit te komen. De instructeur heeft het wel duidelijk uitgelegd dat waar een auto tegenwoordig aan 5 à 6 versnellingen genoeg heeft om de 180 km/u te halen, onze vrachtwagen het met 12 versnellingen moet doen om de 90 te halen. Oftewel moet ik dus 4x zo vaak schakelen, wat tijd kost en waar dus geduld een schone zaak is.

Maar niet alles gaat mooi soepel natuurlijk en vooral het continue letten op de achteruitzwaai (lengte en draaihoek correct inschatten) of juist het "vriendelijk afdwingen" van je eigen benodigde ruimte als je een haakse bocht moet maken, heeft nog wel enige training nodig want ik ben nog iets teveel een heer in het verkeer. Voor de verandering hebben we een flink stuk Randwijkse Rijndijk gereden en dat was soms wel wat zweten. De ruimte voor fietsers is nog wel voldoende zolang je je snelheid daarop voldoende aanpast, maar voor een tegemoet komende auto of groter moet ik van te voren al de beste oplossing bedacht hebben (zoeken naar een geschikte passeerplaats). Hard gaat het sowieso niet, heb een keertje op een recht stuk de 45 aangetikt en dat vond ik hard zat. De dijk ken ik goed, heb 'm vaak op de motor gereden maar nu was het een compleet nieuwe ervaring. Ik vond het nu maar niets en was daarna wel toe aan een sterke bak koffie...

Daarna hebben we wat beter behapbare wegen gereden, maar wel met veel bermmeubilair zoals uítstekende bebording, schuin staande lantaarnpalen en bomen met laaghangende bladeren (de opbouwbak is 4 meter hoog), wegversmallingen, stijgingen en afdalingen, drempels en lastige bochten waar je je gemakkelijk in kunt vergissen qua snelheid. Ook wat smallere wegen in wat dorpjes genomen waar ik soms ogen tekort kwam en af en toe heel voorzichtig met de rechter wielen een klein stukje het trottoir op moest om een andere vrachtwagen voldoende passeerruimte te bieden. De meeste weggebruikers hebben duidelijk geen idee waarmee een vrachtwagenchauffeur allemaal wordt geconfronteerd en persen zich zonder blikken of blozen in hoekjes en gaatjes waardoor de vrachtwagen geen kant meer op kan en het hele verkeer tot stilstand komt. Gelukkig zijn er enkelen die wel kunnen nadenken en gewoon even het geduld opbrengen om zelf even te wachten of uit te wijken. Deze mensen krijgen dan uiteraard een hartelijke groet van de chauffeur.

Bij het zelf besturen van een vrachtwagen komt zoveel meer kijken dan alsof je met een hele grote bestelbus rijdt. Je doet het niet "effe" en dat had ik ook zeker niet verwacht... In feite heb je een gigantisch moordwapen in de hand en kan een klein stuur- of kijkfoutje desastreuze gevolgen hebben. Zo reageren de voorbanden heel sterk op oneffenheden en minimale hoogteverschillen tussen bijvoorbeeld asfalt en berm, waarbij - als je er niet op bedacht bent - de reactiekrachten in het stuur het van je handknijpkracht winnen. Anticiperen, wegconditie & -verloop, verkeersdrukte, voorspellen van het verkeersgedrag van anderen, continue alle 6 je spiegels checken en letterlijk weten wat er allemaal om je vrachtwagen heen gebeurt. Het is doodvermoeiend en na een paar uur les ben ik gaar en doe ik thuis weinig meer. In de resterende 16 uren rijles gaat het meer en meer automatisme worden, krijg ik extra verkeersinzicht en zal ik veilig en vlot het gevaarte door het alledaagse verkeer kunnen leiden. Op naar de volgende rijles!

Op de handrem...

Twee dagen later werd ik op pad gestuurd met een huurbus met laadklep, om drie klanten in Den Haag met nabestelde producten te bevoorraden, bij tropische hitte. In totaal 8 rolkarren met vooral zuivel, groenten en fruit dus ze zaten aardig aan het gewicht zo te voelen. Bij de eerste klant stond er helaas een auto op de laad/los-parkeerplaats dus kon ik helaas niet de laadklep tot op het trottoir laten komen, wat het lossen vergemakkelijkt en ook veel veiliger maakt. Wagen op de weg dan dus maar en de karren één voor één de hoge trottoirband op zien te krijgen. Drie karren waren goed te doen dus die stonden in no-time in de winkel. De laatste kar kreeg ik met geen mogelijkheid gekanteld om de voorste wieltjes op de stoeprand te krijgen, dus voordat er ongelukken gebeuren, even de hulp van de winkelier ingeroepen. Overigens hebben de vrachtwagens hiervoor een speciale rijplaat bij zich om karren de stoep op te krijgen en kantelen niet nodig is. De kleinere eigen bussen en huurwagens hebben die (nog) niet.

Afijn, hij op de stoep en de kar iets omhoog trekken, ik achter de kar en de kar kantelen. Dat werkte prima, iets te goed want de kar kantelde vrolijk dóór en liet zich door twee man niet meer tegenhouden. M'n voet zat meteen klem en dus konden we alleen de kar maar gedoseerd laten neerkomen op mijn linker been. De bovenste kratten leegden zich rondom mij, vooral veel kaassoorten, kwark, yoghurts en ander dergelijk spul. Daardoor kon ik zien wat halverwege de kar geladen was - kratten vól met melkpakken - en wist daardoor ook meteen waarom de kar ineens zo snel dóórkantelde: verkeerd beladen >> zwaartepunt te hoog. Helaas kun je dit maar heel lastig vantevoren checken omdat de karren altijd met folie worden omwikkeld en de kratten geheel dichte wanden hebben. Ondertussen had de winkelier de kar zover leeggehaald dat de kar weer overeind gezet kon worden en ik mijn vrijheid weer terug kreeg. Half lege kar op de stoep en die daar weer grotendeels gevuld, gelukkig slechts enkele producten die beschadigd waren. Mijn geplette been had een klein wondje, maar voor de rest voelde ik er weinig van. Rolkarren met lege kratten (= fust) geteld en geladen, nog even mijn baas het ongelukje gemeld en heb daarna klant 2 en 3 nog afgehandeld.

Ondertussen was de adrenaline uitgewerkt want het been begon behoorlijk vervelend te voelen en heb halverwege de A2 even gestopt voor wat lopen en een Paracetamol-stoot. Terug op DC begon ik steeds moeilijker te lopen en eenmaal thuis kon ik niet veel meer dan hinkelen. De volgende ochtend kon ik niet meer het been belasten en heb me maar ziek moeten melden en de rijlesplanning op pauze laten zetten. Dat was vrijdag 26 juli, been/enkel/voet waren fors gezwollen, niets gebroken maar wel antibioticakuren, poot omhoog houden en koelen, wekenlang bankhangen en dus werd de laptop maar weer eens van zolder gehaald. Vanaf 5 augustus is voet tot knie ingewikkeld met drukverbanden om de zwellingen, ontstekingen en onderhuids vocht en bloed zoveel mogelijk te laten verdwijnen. Tweemaal per week laten controleren en opnieuw laten inzwachtelen en ondertussen weinig tot niets doen.

We kunnen weer!

Twee weken later kon ik alweer een beetje lopen en wilde mijn rijles weer oppakken, de voet ging met wat extra wrikken de veiligheidsschoen in, veel te strak natuurlijk maar het moest maar. Veel meer dan het koppelingspedaal intrappen hoefde het toch niet te doen. En omdat het afrijden stond gereserveerd op 3 september, móest ik nu wel verdergaan met lessen. Dus 23 augustus was iedereen erg benieuwd of het mij lukte, en het lukte inderdaad, zelfs het koppelen ging soepeler, vreemd genoeg. Een week later had ik twee Code 95-toetsen waarbij ik voor de Praktische toets (veilig laden & lossen, grappig genoeg) ben geslaagd. De toets Besloten Terrein - simpel gezegd bijzondere verrichtingen - ging minder soepel, 2 van de 7 scenario's waren niet goed genoeg en wordt op een later moment herhaald. Op maandag 2 september had ik 's-middags weer rijles en dat ging prima, met enkele verbeterpuntjes voor de soepelheid/netheid.

De ultieme praktijktest

En dan is de Dag des Oordeels aangebroken. Dinsdagochtend 3 september op pad richting het CBR Examencentrum in Leusden, rustig aan, lekker binnendoor en nog even wat lastige wegen opzoeken. Mijn instructeur moest naar de tandarts (...) dus ik kreeg Jan met 40 jaar praktijkervaring mee en na vijf minuten wist ik al meteen dat ik hem gewoon vanaf de allereerste rijles had moeten hebben. Niet alleen door zijn gezelligheid, aangenaam klinkend dialect of de serene rust en vertrouwen die hij uitstraalt, maar vooral omdat hij gewoon zegt wat er toe doet en ook complimentjes geeft als ik het doe zoals hij het in gedachten had. Dat werkt gewoon het beste. De gezonde spanning had halverwege de ochtend plaatsgemaakt voor een kalm en zelfverzekerd gevoel. Ik was er klaar voor. Rond 12:15 uur waren we op het CBR en konden nog een half uurtje relaxen, Jan kende blijkbaar ook heel veel examinatoren persoonlijk en zodoende had ik met "mijn examinator" Frank al voortijds kennis gemaakt. Prettig want het ijs is dan al gebroken.

Om 12:55 uur ging het van start, eerst legitimeren en tekenen, daarna de tachograaf laden, controlerondje van verlichting en vrachtwagen. Om 13:10 reed ik het terrein af, de eerste 5 minuten moest ik even mijn "comfort-zone" weer terugvinden zodat ik ontspannen kon rijden. Eerst een stuk A28 en A1 tot aan afslag Barneveld, daarna werd een mooie afwisselende route met volop verborgen risico's en andere uitdagingen gereden. Op een klein bedrijventerrein moest ik - wegens gebrek aan een "put" - aandocken bij een roldeur. Doordat het wat omhoog liep, was het wat meer voetenwerk dan anders maar ik deed het soepel en nauwkeurig, met een persoonlijke afstandcontrole voor de laatste meters tot aan de deur. Daarna weer verder met de mooie route door pittoreske dorpjes en langs kastelen en wat al niet meer. Veel sneller dan verwacht, zag ik weer het grote kruispunt nabij het CBR in zicht komen. Jammer want ik had het prima naar mijn zin, en dat had ik Frank ook gezegd. Vond hij wel prettig om te horen en Jan zat alleen maar te glimlachen. De heren liepen alvast naar binnen terwijl ik de tachograaf weer correct afsloot om Frank z'n chauffeurskaart uitgeworpen te krijgen. Terug aan de tafel werd het snel duidelijk: glansrijk GESLAAGD!!

"Mission Impossible" (volgens sommigen) volbracht, groot rijbewijs behaald in een relatief korte tijd en over een kleine maand zal ik ook de Code 95 helemaal compleet hebben. Dan is het alleen nog het nieuwe rijbewijs en een bestuurderskaart (voor de digitale tachograaf) aanvragen, alvorens ik beroepsmatig mag gaan rijden.

Biltse Motorrijders Vereniging
RPO Webdesign (© 2011)
--- KvK 54971616 ---

Deze website maakt gebruik van cookies, zie hiervoor onze Privacyverklaring.