Het stuur om!

Kiezen voor jezelf

De manier waarop je je leven inricht en vorm geeft, wordt bepaald door jezelf continue vragen te stellen en te beantwoorden. Eerst zijn er de simpele vragen, die zich dagelijks herhalen en de antwoorden gebaseerd zijn op gewoonte, praktisch nut of je gevoel op dat moment. Daarna zijn er de lastige vragen, minder frequent, waar je echt even over moet nadenken, anderen wil raadplegen en de voor- en nadelen tegen elkaar moet afzetten. Tot slot de ronduit moeilijke vragen, die hooguit een paar keer in je leven opkomen, waarop je alleen een antwoord kan vinden door naar je verleden en in je hart te kijken, door jezelf op de eerste plaats te zetten.

Medio 2018 kwamen meerdere moeilijke vragen in mij op: Wie ben ik? Wat kan ik? Wat wil ik? Waardoor word ik gemotiveerd? Waarvan krijg ik energie? De afgelopen jaren waren nogal moeilijk verlopen met o.a. tweemaal een faillissement, langdurige werkloosheid en ook nog twee chronische aandoeningen die uit het niets waren ontstaan. Uit het diepe zwarte gat waar ik in was gedonderd, was ik nu eindelijk weer uitgekropen. Dat heeft gezorgd voor een "nu of nooit"-gevoel, kiezen voor mijzelf en gaan doen wat mij blij maakt. Boekhouden of een kantoorbaan wilde ik absoluut niet meer want het maakte mij gewoon niet gelukkig, daarnaast bleek ik inmiddels ook de houdbaarheidsdatum te zijn gepasseerd oftewel ik was overgekwalificeerd en te duur of te oud. Ook wilde ik meer avontuur, actie en voelen dat ik lééf. Meer dan genoeg redenen om een totaal andere wereld in te slaan.

Een nieuwe carrière

Eerst zocht ik naar mijn belangrijkste interesses, competenties en vaardigheden, daarna keek ik naar de beperkingen qua fysieke belasting, als laatste zette ik mijn carrière op een rijtje inclusief tijdelijk- & vrijwilligerswerk. Onderaan de streep ontstond mijn nieuwe carrière. Voor mijn hele omgeving was dat nogal een schok, vrijwel iedereen stond hier nogal sceptisch tegenover en liet dat vaak ook duidelijk merken, of men dacht dat ik een geintje maakte. Maar ik had mijn keuze gemaakt en wist dat het nieuwe beroep mij sowieso gelukkiger zou gaan maken dan wat ik de afgelopen twintig jaar had gedaan. Vol gas naar een nieuw leven als vrachtwagenchauffeur!

Om 2019 goed te beginnen, heb ik meteen boeken aangeschaft zodat ik in mijn eigen tempo de benodigde theorie alvast kan gaan leren. Omdat ik beroepsmatig wil gaan rijden, is ook Code 95 verplicht (= basiskwalificatie voor alle beroepschauffeurs uit de EU en beroepschauffeurs die in de EU werken). In totaal moet ik 3 theorie-examens en 3 praktijkexamens doen: Verkeer & Techniek (RV1), Administratie (V2C), Administratie Cases (V3C), Praktijkexamen Vrachtwagen (C), Vakbekwaamheid Praktische Toets (VPTC) en Vakbekwaamheid Toets Besloten Terrein (VPBC). Volgens mijn eigen planning wil ik eind van het jaar met alles klaar zijn.

Actie = reactie

Eind 2018 heb ik met veel personen in de transportbranche gesproken en heb in de maanden daarna bij verschillende bedrijven een aantal dagen meegedraaid. Niet alleen meerijden, meekijken en vragen stellen, maar vooral ook echt meewerken om de fysieke belasting op mijn lichaam te ervaren en zo er achter te komen wat ik langere tijd kan volhouden. Er zijn genoeg vrachtwagenchauffeurs met reuma of andere aandoeningen die hun beroep nog steeds prima kunnen uitvoeren, dus ook ik moet dat kunnen. Een lokaal bedrijf in meubeltransport had mij voortijds al verteld dat dit werk veel te zwaar zou zijn en dat was aan het eind van de 12-urige dag ook mijn conclusie. Echter, door die meedraaidag had ik wel hun respect gekregen en werd verder "op weg" geholpen doordat ik van hun connecties gebruik mocht maken.

Zo werd ik geïntroduceerd bij een detacheringsbedrijf waar ik op 25 maart een kennismakingsgesprek had, twee dagen later had men al een geschikt en geïnteresseerd bedrijf gevonden waar ik een week later een gesprek had. Het betrof chauffeurswerk op een 3,5 tons koelwagen voor het bezorgen van biologische en biodynamische levensmiddelen bij voornamelijk particulieren thuis. Zodra ik mijn vrachtwagenrijbewijs heb behaald, wordt de functie uitgebreid met de levering aan groothandels, bedrijven en hun eigen winkels. Eventueel kan ik deels op kantoor ingezet worden waar men kan profiteren van mijn boekhoudervaring door o.a. het effeciënter maken van de administratieve processen en het ondersteunen van de ritplanner. Al met al een functie die perfect aansluit op zowel mijn wensen als die van het bedrijf. Twee dagen later is mijn nieuwe carrière daar van start gegaan.

De waarde van werkgeluk

De eerst paar dagen waren nogal overweldigend: veel informatie in een hectische omgeving wat ik niet gewend was. Op dag vier werd ik in het diepe gegooid en met de koelwagen de Randstad ingestuurd. Het rijden, manoeuvreren en de bezorgingen gingen prima, de verkeersdrukte in de grootste steden was iets teveel van het goede. Als chauffeur moet je een bepaalde brutaliteit hebben, maar als nette rijder vind ik het erg moeilijk om die grens van fatsoen te kunnen overschrijden. Liever een paar meter extra lopen dan vijf minuten een complete straat te blokkeren. Qua afmetingen past 'ie ook in geen enkel doorsnee parkeervak. De meeste bezorgwagens zijn duidelijk herkenbaar en als rijdend reclamebord, ben je tegelijkertijd ook een rijdend visitekaartje, dus je netjes in het verkeer gedragen vind ik erg belangrijk. Soms rij ik een iets grotere bakwagen in cognito, maar ook dan moet je je natuurlijk netjes gedragen. Gelukkig biedt het tijdschema van de route wel wat flexibiliteit zodat je je nooit echt hoeft te haasten en dat geeft rust in het hoofd.

De bezorgdienst is een mooie combinatie van rijden, fysiek werk en klantcontact. Alle ritten starten en eindigen in Geldermalsen, de klantadressen strekken globaal tot aan Den Helder, Deventer, Nijmegen en Breda, wat dagelijks ritten van zo'n 200 tot 400 km betekent. Fysiek is het best wel zwaar werk: zware rolkarren laden en vastsjorren, veelvuldig in-/uitstappen, vouwkratten en koel-/vriesboxen tillen en met een steekwagen tot aan de deur brengen. Geleegde boxen en retour gegeven vouwkratten moeten in de eerste helft van de route op Tetris-achtige wijze een efficiënte plek in een rolkar worden gegeven. Ook dat puzzelwerk is een leuke extra dimensie in dit werk. Aan het fysiek bezig zijn moet mijn lichaam duidelijk wennen en na een dag van gemiddeld negen uur voelt mijn lichaam moe. Na ruim vier jaar "thuiszitten" is dat ook niet zo gek natuurlijk en dat begrijpt het bedrijf ook zeker. Het opbouwen van de kracht, uithoudingsvermogen, handigheid en routine kosten nou eenmaal tijd. Bijkomende voordelen: geen geld meer kwijt aan fysiotherapie en sportschool. Oja, en de broek begint al af te zakken...

Na twee weken ontstaat al enige handigheid en wordt het gehele proces doorzichtiger, dat voelt goed. Het contact met klanten en collega's is uiterst prettig en er is bijna altijd tijd voor een kort praatje. Ik pas goed binnen het bedrijf en dat is ook andersom zo. Het manoeuvreren gaat mij prima af zoals verwacht, al kunnen sommige straatjes nog wel eens zenuwslopend smal zijn. Op de meeste koelwagens is een achteruitrijcamera gemonteerd wat handig kan zijn, maar omdat ik gewend ben puur op spiegels te rijden, gebruik ik 'm zelden. Halverwege de avond ben ik weer klaar, tank de wagen af en zorg dat de koelruimte gelost en schoon is. Soms staat er ook een andere chauffeur te lossen wat wel zo gezellig is en delen wij onze ervaringen van de dag. Tot slot nog even de administratie afronden en het pand weer afsluiten. En eenmaal thuis heb ik weer verhalen te vertellen, iets wat ik veel te lang heb moeten missen. Ook al protesteert mijn lichaam een beetje, in mijn hoofd en hart voel ik mij nuttig, gewaardeerd en blij. Werkgeluk gevonden, missie geslaagd!

Bouwen aan de droom

Na onze vakantie in midden-Noorwegen, stond op 20 mei het eerste theorie-examen (RV1) op het programma. De boeken van Verkeer & Techniek had ik enkele malen aandachtig gelezen en ik had meerdere proefexamens online gemaakt zodat ik goed voorbereid was. Hoewel ik voor de 50 vragen 75 minuten de tijd had, was ik al na 20 minuten klaar. Nadat ik op de bevestigingstoets had gedrukt, verscheen de melding GESLAAGD, met 2 vragen fout beantwoord gaf dat dus een score van 9,6. Helemaal top!

Diezelfde middag kreeg ik de planning van de week doorge-appt. Het werd geen bezorgdienst maar ik bleek ingepland te zijn als bijrijder op de vrachtwagen. De starttijden vielen mij een beetje tegen, afhankelijk van de route, beginnen tussen 03:30 en 05:30 uur. Hmmm... Vroeg opstaan en dus ook vroeg naar bed dan maar. Het was effe wennen, maar op zich goed te doen. En zo maakte ik kennis met een stuk of 30 zware rolcontainers die de chauffeurs meestal alleen in hun vrachtwagen moeten laden. Ook natuurlijk in een bepaalde volgorde met soms wat aanpassingen om het voor jezelf tijdens de afleveringen zo makkelijk mogelijk te maken. Het woord "makkelijk" moet je vaak met een flinke korrel zout nemen want tijdens het rijden willen de rolcontainers nog wel eens in elkaar haken en moet je regelmatig flink er aan sjorren (en vloeken helpt ook wel eens een handje) om de rolco's die je moet lossen, ook daadwerkelijk naar buiten te krijgen.

Ook de week daarop heb ik uitsluitend als bijrijder gefungeerd en begon ik steeds meer te wennen aan mijn nieuwe "dagritme". Het bedrijf vond dit een goede werkplek voor mij om alvast zoveel mogelijk de fijne kneepjes van het vak alsook de routes naar & locaties van de klanten te leren. En ja, het is een goede en harde leerschool. Soms let ik niet goed op en zit m'n vinger ineens tussen twee rolco's, dat gebeurt dan ook maar één keer. Erg zwaar beladen rolco's hanteer ik één voor één, omdat ik alleen zó het ding onder controle kan houden en het risico op schade of ongelukken zo klein mogelijk blijft. Ook voor het rijden met een rolcontainer over straat, fietspad of stoep, moet je vaak de beste route plannen met de minste weerstand, vooral in de stadscentra een behoorlijke uitdaging. Stoepranden, putdeksels, omhooggeduwde tegels, takje hier, steentje daar... Voor je het weet ligt de rolco (of jijzelf) plat. Één keer ging een rolco vol zwaar fruit rechtdoor de stoep op terwijl de zwenkwieltjes achter een miniscuul randje bleven steken. Gelukkig bleven vrijwel alle kratten en dozen op hun plek en bleef de schade beperkt tot enkele nectarines. Wel moesten we de kar half leeg maken voordat we hem weer overeind konden zetten. Het was een waardevol leermoment... Aan de andere kant zijn er ook genoeg fijne plekken om te lossen, midden in de natuur bij een zorgboerderij, in een schilderachtig dorpje of bij een klant die met de chauffeur méédenkt en mééhelpt als de situatie daarom vraagt.

De vrachtwagens waarmee wordt gereden zijn Scania's, type P250 en voorzien van een automatische transmissie, dat is wel erg prettig. Comfortabele zit, stille motor en extra ver naar beneden doorlopende ruiten zodat er meer zicht is op o.a. fietsers en voetgangers. Met een lengte van ruim 10 meter is de uitzwaai aan de achterkant best fors en hiermee moet dus extra rekening gehouden worden. De chauffeurs kunnen er zeer nauwkeurig mee manoeuvreren en steken hem achteruit steegjes in waarbij het nooit lijkt te gaan passen. Dat is wel erg mooi om te zien en dat zal ik later ook moeten kunnen. Wat dat betreft is de winkeldistributie een uitstekende plek om de fijne kneepjes van het sturen te leren. Voorlopig kan ik alleen maar vragen stellen, meekijken en observeren, maar die "ervaring" komt mij later heel goed van pas.

Laatste theoretische loodjes

Op 20, 21 en 28 juni heb ik - op verzoek van mijn detacheerder - hun klassikale theoriecursus bijgewoond. Tevens hadden ze voor iedereen alvast de examens gereserveerd en dat bleek al op 3 juli te gaan plaatsvinden. Oké... In plaats van leren in mijn eigen tempo - wat de bedoeling was - moest alle stof nu in anderhalve week er ingeramd worden. Niet dat ik in paniek was, maar er moesten in mijn hoofd wel even een paar knoppen omgezet worden. Ik heb dan ook maximaal van de situatie gebruik gemaakt om vragen te stellen aan de cursusleider. Vrijwel ieder uur van de resterende vier dagen heb ik besteed aan officiële oefenexamens en van de onderwerpen waar ik nog wat moeite mee had, een gedetailleerde samenvatting gemaakt (wat je zelf noteert, onthoud je ook beter). Vervolgens nog een aantal oefenexamens gemaakt waar ik steeds ruim voldoende op scoorde. Op tijd gaan slapen want om 09:00 uur was het zo ver...

Zelfverzekerd maar wel enigszins gespannen wachten totdat je kandidaatsnummer bovenaan het scherm in de wachtruimte staat vermeld, en dan is het zover. Vijftig vragen over ieder onderwerp van de leerstof "comfortabel" door elkaar gehusseld. Zoals gebruikelijk zaten er zowel valkuilvragen als erg simpele vragen tussen en dan is het prettig als je de regels en uitzonderingen kunt toepassen, zodat je niet hoeft te twijfelen. Na 25 minuten had ik alles klaar - nog even checken voor de zekerheid - en op de inleverknop gedrukt. De uitslag van het V2C-examen was GESLAAGD met slechts 2 fouten, wederom een hele mooie 9,6 dus.

Op mijn verzoek kon ik 15 minuten later al doorgaan met het derde en laatste theorie-examen V3C, wat bestaat uit 3 casussen met ieder 15 vragen. Het beslaat exact dezelfde stof als van V2C, met als extra toetspunt "begrijpend lezen". De verhaalteksten bevatten belangrijke informatie die niet als kant-en-klare gegevens zijn vermeld. Begrijp je de stof, dan kun je die informatie er tussenuit filteren, beredeneren of berekenen, en daarmee weer de vragen correct beantwoorden. Na ruim een uur was ik klaar, maar had m'n twijfels bij 3 vragen. De uitslag van het V3C-examen was wederom GESLAAGD met een 9,3. Zo... Nou, waarschijnlijk start ik deze maand nog met de praktijklessen!! De droombaan is weer een stukje dichterbij gekomen...

Biltse Motorrijders Vereniging
RPO Webdesign (© 2011)
--- KvK 54971616 ---

Deze website maakt gebruik van cookies, zie hiervoor onze Privacyverklaring.