Het stuur om!

Kiezen voor jezelf

De manier waarop je je leven inricht en vorm geeft, wordt bepaald door jezelf continue vragen te stellen en te beantwoorden. Eerst zijn er de simpele vragen, die zich dagelijks herhalen en de antwoorden gebaseerd zijn op gewoonte, praktisch nut of je gevoel op dat moment. Daarna zijn er de lastige vragen, minder frequent, waar je echt even over moet nadenken, anderen wil raadplegen en de voor- en nadelen tegen elkaar moet afzetten. Tot slot de ronduit moeilijke vragen, die hooguit een paar keer in je leven opkomen, waarop je alleen een antwoord kan vinden door naar je verleden en in je hart te kijken, door jezelf op de eerste plaats te zetten.

Medio 2018 kwamen meerdere moeilijke vragen in mij op: Wie ben ik? Wat kan ik? Wat wil ik? Waardoor word ik gemotiveerd? Waarvan krijg ik energie? De afgelopen jaren waren nogal moeilijk verlopen met o.a. tweemaal een faillissement, langdurige werkloosheid en ook nog twee chronische aandoeningen die uit het niets waren ontstaan. Uit het diepe zwarte gat waar ik in was gedonderd, was ik nu eindelijk weer uitgekropen. Dat heeft gezorgd voor een "nu of nooit"-gevoel, kiezen voor mijzelf en gaan doen wat mij blij maakt. Boekhouden of een kantoorbaan wilde ik absoluut niet meer want het maakte mij gewoon niet gelukkig, daarnaast bleek ik inmiddels ook de houdbaarheidsdatum te zijn gepasseerd oftewel ik was overgekwalificeerd en te duur of te oud. Ook wilde ik meer avontuur, actie en voelen dat ik lééf. Meer dan genoeg redenen om een totaal andere wereld in te slaan.

Een nieuwe carrière

Eerst zocht ik naar mijn belangrijkste interesses, competenties en vaardigheden, daarna keek ik naar de beperkingen qua fysieke belasting, als laatste zette ik mijn carrière op een rijtje inclusief tijdelijk- & vrijwilligerswerk. Onderaan de streep ontstond mijn nieuwe carrière. Voor mijn hele omgeving was dat nogal een schok, vrijwel iedereen stond hier nogal sceptisch tegenover en liet dat vaak ook duidelijk merken, of men dacht dat ik een geintje maakte. Maar ik had mijn keuze gemaakt en wist dat het nieuwe beroep mij sowieso gelukkiger zou gaan maken dan wat ik de afgelopen twintig jaar had gedaan. Vol gas naar een nieuw leven als vrachtwagenchauffeur!

Actie = reactie

Eind 2018 heb ik met veel personen in de transportbranche gesproken en heb in de maanden daarna bij verschillende bedrijven een aantal dagen meegedraaid. Niet alleen meerijden, meekijken en vragen stellen, maar vooral ook echt meewerken om de fysieke belasting op mijn lichaam te ervaren en zo er achter te komen wat ik langere tijd kan volhouden. Er zijn genoeg vrachtwagenchauffeurs met reuma of andere aandoeningen die hun beroep nog steeds prima kunnen uitvoeren, dus ook ik moet dat kunnen. Een lokaal bedrijf in meubeltransport had mij voortijds al verteld dat dit werk veel te zwaar zou zijn en dat was aan het eind van de 12-urige dag ook mijn conclusie. Echter, door die meedraaidag had ik wel hun respect gekregen en werd verder "op weg" geholpen doordat ik van hun connecties gebruik mocht maken.

Zo werd ik geïntroduceerd bij een detacheringsbedrijf waar ik op 25 maart een kennismakingsgesprek had, twee dagen later had men al een geschikt en geïnteresseerd bedrijf gevonden waar ik een week later een gesprek had. Het betrof chauffeurswerk op een 3,5 tons koelwagen voor het bezorgen van biologische en biodynamische levensmiddelen bij voornamelijk particulieren thuis. Zodra ik mijn vrachtwagenrijbewijs heb behaald, wordt de functie uitgebreid met de levering aan groothandels, bedrijven en hun eigen winkels. Eventueel kan ik deels op kantoor ingezet worden waar men kan profiteren van mijn boekhoudervaring door o.a. het effeciënter maken van de administratieve processen en het ondersteunen van de ritplanner. Al met al een functie die perfect aansluit op zowel mijn wensen als die van het bedrijf. Twee dagen later is mijn nieuwe carrière daar van start gegaan.

De waarde van werkgeluk

De eerst paar dagen waren nogal overweldigend: veel informatie in een hectische omgeving wat ik niet gewend was. Op dag vier werd ik in het diepe gegooid en met de koelwagen de Randstad ingestuurd. Het rijden, manoeuvreren en de bezorgingen gingen prima, de verkeersdrukte in de grootste steden was iets teveel van het goede. Als chauffeur moet je een bepaalde brutaliteit hebben, maar als nette rijder vind ik het erg moeilijk om die grens van fatsoen te kunnen overschrijden. Liever een paar meter extra lopen dan vijf minuten een complete straat te blokkeren. Qua afmetingen past 'ie ook in geen enkel doorsnee parkeervak. Het wagenpark is duidelijk herkenbaar en als rijdend reclamebord, ben je tegelijkertijd ook een rijdend visitekaartje, dus je netjes in het verkeer gedragen vind ik erg belangrijk. Gelukkig biedt het tijdschema van de route wel wat flexibiliteit zodat je je nooit echt hoeft te haasten en dat geeft rust in het hoofd.

De bezorgdienst is een mooie combinatie van rijden, fysiek werk en klantcontact. Alle ritten starten en eindigen in Geldermalsen, de klantadressen strekken globaal tot aan Den Helder, Deventer, Nijmegen en Breda, wat dagelijks ritten van zo'n 200 tot 400 km betekent. Fysiek is het best wel zwaar werk: zware rolkarren laden en vastsjorren, veelvuldig in-/uitstappen, vouwkratten en koel-/vriesboxen tillen en met een steekwagen tot aan de deur brengen. Geleegde boxen en retour gegeven vouwkratten moeten in de eerste helft van de route op Tetris-achtige wijze een efficiënte plek in een rolkar worden gegeven. Ook dat puzzelwerk is een leuke extra dimensie in dit werk. Aan het fysiek bezig zijn moet mijn lichaam duidelijk wennen en na een dag van gemiddeld negen uur voelt mijn lichaam moe. Na ruim vier jaar "thuiszitten" is dat ook niet zo gek natuurlijk en dat begrijpt het bedrijf ook zeker. Het opbouwen van de kracht, uithoudingsvermogen, handigheid en routine kosten nou eenmaal tijd. Bijkomende voordelen: geen geld meer kwijt aan fysiotherapie en sportschool. Oja, en de broek begint al af te zakken...

Na twee weken ontstaat al enige handigheid en wordt het gehele proces doorzichtiger, dat voelt goed. Het contact met klanten en collega's is uiterst prettig en er is bijna altijd tijd voor een kort praatje. Ik pas goed binnen het bedrijf en dat is ook andersom zo. Het manoeuvreren gaat mij prima af zoals verwacht, al kunnen sommige straatjes nog wel eens zenuwslopend smal zijn. Op de meeste koelwagens is een achteruitrijcamera gemonteerd wat handig kan zijn, maar omdat ik gewend ben puur op spiegels te rijden, gebruik ik 'm zelden. Halverwege de avond ben ik weer klaar, tank de wagen af en zorg dat de koelruimte gelost en schoon is. Soms staat er ook een andere chauffeur te lossen wat wel zo gezellig is en delen wij onze ervaringen van de dag. Tot slot nog even de administratie afronden en het pand weer afsluiten. En eenmaal thuis heb ik weer verhalen te vertellen, iets wat ik veel te lang heb moeten missen. Ook al protesteert mijn lichaam een beetje, in mijn hoofd en hart voel ik mij nuttig, gewaardeerd en blij. Werkgeluk gevonden, missie geslaagd!

Biltse Motorrijders Vereniging
RPO Webdesign (© 2011)
--- KvK 54971616 ---

Deze website maakt gebruik van cookies, zie hiervoor onze Privacyverklaring.