Reisverslag Scandinavië (2016)

Jullie webmaster is weer op pad geweest, wegens omstandigheden niet met de motor maar met een camper. In bijna drie weken ruim 4000 km afgelegd door Denemarken (snelweg), Noorwegen & Zweden (binnenwegen) en Denemarken & Duitsland (binnen- en snelwegen gecombineerd). Het was voor mij (ons) de eerste kennismaking met Noorwegen en Zweden wat het net weer iets avontuurlijker maakt. In Scandinavië geldt het allemansrechts wat inhoudt dat je vrijwel overal vrij mag kamperen mits je je houdt aan een aantal eenvoudige regels (o.a. respect hebben voor natuur, dier en mens). Na iedere nacht vrij staan hebben we weer een camping genomen om onszelf op te frissen, de verswatertank te vullen en de vuilwatertanks te ledigen. Hoewel vakantie in Scandinavië vrij duur is, kun je ook met een beperkt budget je prima behelpen. Dagelijkse boodschappen bij supermarkten als Rema en Kiwi zijn redelijk volgens Nederlands prijspeil.

vrijdag 27 mei: Culemborg ~ checkpoint Elst (50 km)

Het was zover! We hadden het bericht gekregen dat de camper voor ons gereed stond en dus reden wij naar het ophaalpunt. De gebruikshandleiding die wij voortijds toegemaild hadden gekregen leek mij wel duidelijk genoeg, maar nu met een visuele handeling erbij maakte het toch nog een flink stuk duidelijker en nam de eventuele twijfels ook weg. Wel zo handig wanneer je een volle chemisch toiletcontainer wilt lozen, zonder zelf besmeurd te worden. Ieder puntje werd doorgenomen en vragen werden duidelijk beantwoord.

De korte rit naar huis was voor mijn rekening, zodat ik kon wennen aan de bediening, het rijgedrag, de omvang (dode hoeken), draaicirkel en zwaartepunt van de camper. Thuis werden de spullen overgeheveld en waar mogelijk werd alvast de beste indeling bepaald, over het algemeen zware spullen zo laag mogelijk. Konijn Hobbes werd als laatste item naar binnen geschoven. Daarna was mijn vrouw Ursula aan de beurt om achter het stuur plaats te nemen en helemaal naar checkpoint Elst te kachelen. Dat was natuurlijk effe wennen, voor het eerst sturen met een camper en ook nooit eerder een automaat geprobeerd. Soms ging ze wat te vlot de hoek om waardoor de beschuitjes onderworpen werden aan de zwaartekracht en binnen twee seconden aan diggelen waren, maar je kunt bij ons van de vloer eten dus de stukjes zaten weer gezellig bij elkaar in de Brabantia-bus. Ook het tijdig aanremmen voor een rotonde werd vlotjes geleerd getuige de rondvliegende potten mayonaise (light...) en pindakaas, het glaswerk bleef gelukkig heel. Later ging de doos eieren er nog vandoor, die exact op de kant indeukte waar geen eieren zaten. Alle 7 stuks nog heel, hoe krijg je het voor elkaar.

In Elst werd Hobbes op het thuisblijversadres geparkeerd, werd er gegeten (geen konijn) en daarna werden de laatste gebruiksartikelen ingeladen en de fietsendrager alsnog gedemonteerd zodat de achterdeuren wagenwijd open konden en je niet meer je harses kon openscheuren aan de scherpe randjes. De mayonaise, pindakaas en eieren werden naar een definitief veilige positie verplaatst. Een electrische koelbox werd ook nog even geleend zodat ook onderweg eenvoudig een koud 0%-biertje kon worden gepakt.

zaterdag 28 mei: checkpoint Elst ~ Kaltenkirchen (450 km)

Vanochtend waren wij al bijtijds wakker en hadden zodoende volop de tijd om het ochtendritueel te doen. Wat later zaten we aan het ontbijt en kort daarna maakten wij ons klaar voor het vertrek naar de eerste overnachtingsplek in Kaltenkirchen. De zon brak voorzichtig door en eind van de ochtend was en bleef 'ie goed schijnen. De verkeersdrukte viel mee, geen files, enkele stukken wegwerkzaamheden op Duits grondgebied en met een snelheid van rond de 100 km/u, schoot het best lekker op. Zo lekker zelfs dat het eindpunt al halverwege de middag werd bereikt. De camperplaats was ruim en netjes aangegeven zonder fasciliteiten. Hoewel kampeergedrag op vrije overnachtingsplekken niet is toegestaan, had toch zeker de helft van de aanwezigen de halve inventaris buiten staan. Tja...

Gezien het tijdstip besloten we om door te rijden naar Denemarken en daar een plekje voor de nacht te zoeken. De laptop werd opgestart en uit de Deense camperplaatsen werd eentje gekozen. Enkele kilometers van de snelweg, nabij het plaatsje Holbok Mark bij een restaurant. Hier heerlijk gegeten, van iedere hap werd intens genoten want het was best wel prijzig. Maar als openingsdiner van een prachtige vakantie, lieten wij het toe, zelf koken doen we morgenavond wel. Eenmaal terug in de camper werden de foto's en enkele video's van vandaag naar de backup-schijf gekopieerd, werd de tekst geschreven en een toepasselijk plaatje geselecteerd en bewerkt voor publicatie op de website.

zondag 29 mei: Kaltenkirchen ~ Hirtshals (480 km)

Na de eerste nacht in de camper bleek niet alles probleemloos te functioneren of zelfs geheel niet te functioneren. Officieel was het ook geen fabriekskampeerauto maar een oude DHL-bestelbus die was voorzien van het gedateerde interieur en dito techniek uit een caravan. De koelkast werkte alleen op netstroom goed genoeg, op gas of 12 volt liet de koelprestatie te wensen over. De meest bederfelijke waar werd dan ook vlot naar de koelbox overgeheveld om voortijdige veroudering zo lang mogelijk tegen te gaan. Verder was het toilet nogal onderbemeten groot en zodra de deur van de natte cel dicht zat, was het gedaan met de bewegingsvrijheid. Voor de rest enkele kleinigheidjes zoals een verswatertank van slechts 40 liter, de hor in de riante badkamer die los kwam en zich ook niet meer liet terugplaatsen, de gordijnrails bij de voorruit had z'n beste tijd gehad waardoor je de gordijnen met geen mogelijkheid meer de bocht om kreeg (met een multitool en flink wrikken werd het enigszins gangbaar), de hor in de schuifdeur kwam ook al snel los maar ik zou mezelf niet zijn als ik geen rolletje duct-tape bij me zou hebben, dus het horretje kwam de rest van de vakantie niet meer los...

Afijn... Na een onderbroken slaap van ons beiden, om 06:00 maar definitief opgestaan en na een nog wat onhandig ochtendritueel, zaten we toch met een doorbrekend zonnetje aan een heerlijk ontbijtje met koffie, vertrokken we om 09:30 uur richting het noorden en hoefden er nog maar 350 km afgelegd te worden. Ongeveer halverwege bij een parkeerplaats/servicepunt vuilwater geloosd, verswater ingenomen en de zelf gesmeerde bolletjes verorberd. Deel twee verliep voorspoedig ondanks een iets lagere snelheid dan gisteren, we hebben immers vakantie. Halverwege de middag reden wij de camping in Hirtshals op, meteen het chemisch toilet geleegd (hoe ging dat ook alweer...), een mooi plekje in de hoek met zeezicht gekocht voor één nacht en onszelf gesetteld. Een klein uurtje later zaten we uiterst tevreden met een drankje in de hand in een warm zonnetje ons behaalde succes te beklinken. Voor de rest van de middag en avond heerlijk rustig aan gedaan, rond zessen ge-skottelbraaid, beetje opgeruimd, stukje gelopen, Ursula heeft afgewassen en ik zit zoals gewoonlijk op mijn krent de foto's en video's van vandaag te backuppen en het dagverslag te typen. Waarvan akte, tot morgen.

maandag 30 mei: Hirtshals ~ Kristiansand ~ Kilsund (140 km varen + 89 km rijden)

Afgelopen nacht was het nogal nat, van tijd tot tijd hoosbuien onder het genot van een aanhoudende stevige bries. Vanochtend echter (wederom vroeg) werden we wakker met bewolking maar droog en zelfs tijdens het ontbijt, brak deels de bewolking en hadden we ineens zon. Dat duurde totdat we met de Fjord Cat catamaran de haven uit waren en dikke wolken zich samen pakten. Hirtshals huilde. De overtocht nam ruim twee uur in beslag, bij het inchecken werd ons al medegedeeld dat het best een hobbelige tocht kon gaan worden en een anti-zeeziekpilletje werd ons standaard al aangeboden. Ursula nam 'm wel, ik niet vanwege mijn twijfels in combinatie met mijn medicatie. Het was inderdaad wel wat deinerig met regelmatig een te snel genomen drempel (althans, zo voelde het), Ursula had er gelukkig ook geen moeite mee. Tegen tweeën waren we in de haven van Kristiansand en reden we al vlot de boot af. Helaas zat het weer ons niet mee, veel regen, erg treurig. Rond half zes arriveerden wij in Kilsund maar omdat het een klein plaatsje was en we geen geschikte plek konden vinden voor de overnachting, reden we alvast een stukje van de route van de volgende dag. Na zo'n 40 km zagen we ineens een leuk plekkie en besloten dat dit onze camperplaats ging worden: Sondeled. Gasfles open, "prutje" koken en happen maar...

dinsdag 31 mei: Kilsund ~ Kilen (225 km)

Nou nou, het is weer wat hoor... Gisteravond tegen bedtijd gaf de radio geen geluid meer via de luidsprekers, daarna bleek de aanrecht- en toiletverlichting het ook niet meer te doen tot en met de waterpomp. Conclusie, de huishoudaccu is leeg of een zekering is kapot. Vanochtend na wat zonneschijn op de zonnepanelen gehad te hebben, bleek dat de zekering dus niet kapot was. Waarschijnlijk was de halogeen toiletverlichting (wat waarschijnlijk de hele dag aan is geweest) de oorzaak wat de huishoudaccu tot de laatste druppel heeft leeggetrokken. Weten we dat ook weer...

Na het ontbijt met echt vers gesneden Noors brood, hebben we water gekookt voor de afwas van het diner en ontbijt, de boel weer achter slot en grendel en vertrokken we tegen tienen vanuit Sondeled richting ons einddoel in Kilen. Het was prachtig weer, werd zelfs best warm, mijn vest ging uit, de wegen werden bochtiger, de natuur indrukwekkender en na iedere paar kilometer kregen we weer een ander decor te zien. Ondertussen kreeg Ursula een idee en na wat overleg werd de route gestopt en als eindpunt Buoy Camping in Dalen gekozen. Wederom een prachtige weg waarbij het ondoenlijk is om alle verrassingen op beeld vast te leggen, maar wel de 12% afdaling met haarspeldbochten. Op de camping aangekomen en ingechecked. Ziet er leuk uit, Nederlandse eigenaren, knus en rustig gelegen, omgerekend € 22,00 inclusief stroom, gratis douches en sanistation. Op het grasveld waar wij staan, uitzicht op een waterval.

Eerst wat relaxen, laptop opladen, wat gedronken en een paar lekkere koekjes gegeten, pannenkoeken gebakken (naturel met stroop voor mij en met spek voor Ursula), beetje uitgebuikt, stukje gewandeld naar een van de mooiste houten historische hotels van Noorwegen (binnen een uitgebreid verhaal te horen gekregen van de receptionist die maar wat graag over het hotel wilde vertellen), Ursula natuurlijk een paar foto's gemaakt van o.a. het prachtige glas-in-lood-plafond (foto's zien jullie morgen wel) en net weer terug. Heb wel zere pootjes dus wandelen gaat nog niet echt soepel. Nah ja, ik kan al meer dan ik überhaupt had verwacht te kunnen, dus klagen doe ik niet. Zo, de laatste regel van dit dagverslag en dan uploaden zodat jullie weer wat te lezen hebben. Tot morgen!

woensdag 1 juni: Kilen ~ Kjaerra Fossepark (95 km)

Om 0:30 uur ging ik pas slapen en het was toen nog niet eens echt donker, wel apart hoor. Na een goede nachtrust, 's ochtends met het hoofd in de opstartfase eerst heerlijk genoten van het vochtige gras rustig zittend op een bankje in het zonnetje. Een goed begin van de dag. Daarna gebruik gemaakt van de gratis douche, heerlijk lang en lekker warm, perfect sanitair, fris en zeer schoon, zelfs een afwasruimte compleet met afdruiprekken. Daarna ontbeten en gewoon vier sneeën brood naar binnen gewerkt. Doe ik thuis anders nooit hoor, dus ik geef de Noorse natuurlucht de schuld. Ursula wilde de bezem door de woonkamer halen, dus ik werd met de afwas weer terug de chalet in gestuurd. Het pannenkoekenbeslag was wat ingedroogd van de avond ervoor dus het duurde even voordat alles weer als nieuw was. Ach, het is vakantie en het laatste beetje haastgevoel is nu volledig verdwenen.

Om klokslag 10:11:14 werd de GPS opgestart en reden we in tegengestelde richting dan oorspronkelijk gepland, extra ideetje van Ursula natuurlijk: een ravijn in de buurt van het gehucht Omdal, eerst via de hoofdweg maar daarna zouden we een stukje onverhard en stijl naar beneden moeten rijden. Dit leek mij geen goed idee, omlaag gaat waarschijnlijk nog wel goed maar terug omhoog zouden we wel eens te weinig grip kunnen hebben met een zware voorwielaangedreven bus. Jammer, dit ging 'm toch maar niet worden. Dus omkeren en dezelfde weg weer terug naar Dalen, om daar de geplande route op te pakken. Meteen ging het flink omhoog, ook weer 12% dus de diesel mocht weer goed werken en wij werden na iedere bocht getrakteerd op een formidabel uitzicht, compleet met besneeuwde bergtoppen op de achtergrond. Kort daarna de Eidsborg Kirke (kleine staafkerk uit de 13e eeuw die zich kenmerkt door een buitengevel volledig bedekt met houten schubben), erg mooi en geheel origineel.

Daarna nog zo'n 30 km bochtig traject totdat we bij Hoydalsmo de E134 (een "bijna snelweg") in oostelijke richting namen. Ook nu weer een bochtige weg waarbij de snelheid iets hoger lag, maar nog altijd maximaal 80 km/u. Met een auto prima te doen, met de camper reed ik uiteraard in de veilige modus zo tussen de 60 en 70 km/u, dat is hard zat. Ondanks dat snelheidsovertredingen hier in Noorwegen vreselijk duur zijn, trekken de Noren zich daarvan blijkbaar niets aan, want ik hoefde nooit lang te wachten op een trouwe schare volgers. Op zich wel erg grappig want eerst proberen ze je op te drukken (werkt niet), daarna ga ik op een lang recht vlak stuk tegen de bermstreep aan rijden om ze de ruimte te geven om mij in te halen, maar om een of andere onduidelijke reden doen ze dat niet. Vervolgens krijgen we weer een bochtig traject en herhaalt het ritueel zich weer. De meesten die wel durven in te halen doen het netjes, een enkeling die mij enigszins geïrriteerd gebaarde dat ik aan de kant had moeten gaan, grapjurk.

Lunchtijd in Seljord, op een parkeerplaats bij de Sparebank. Het was goed warm, zelfs de Noren spraken van tropisch weer. Gôh, wat hebben we toch weer een pech. Eerst even naar een bakkerij gevraagd en die lag op ongeveer 100 meter, da's mooi dus. Uiteindelijk bleken het er 400 te zijn (meter dus, geen bakkerijen...) en dus ook weer 400 terug. M'n enkels hadden het zwáár. Terug bij de bus heb ik ze maar wat rust gegund en daarna lekker gegeten (brood dus, niet de zoete broodjes die mij smachtend in de vitrine lagen aan te staren...). Na de lunch reden we iets verder, stopten even bij (jawel...) de volgende staafkerk en daarna konden we weer verder, echt verder want we hadden nog een aantal puntjes om af te werken. We vervolgden onze weg via de bijna-snelweg nummer 36 naar het plaatsje Bo, daarna scherp rechtsaf via de Nordbygdavegen (mag je meteen weer vergeten) af te zakken naar Lunde en Ulefoss. Vlak vóór Ulefoss pakten we nog even de Vrangfoss mee, vijf handbediende houten sluizen achter elkaar. Wij waren daar om 14:40 uur en zouden de sluizen en een historische boot nog "in actie" kunnen zien, wat vrijwel dagelijks van 14:00 tot 15:00 uur duurt. Blijkbaar was de boot te vroeg aangekomen of hadden de sluiswachters te hard gewerkt of was het water dunner door de warmte. Hoe dan ook, wij hadden de boot letterlijk gemist en zagen alleen het achterste stukje van het ding achter de kantbegroeiing verdwijnen. Dus meteen dóór naar Ulefoss om dáár de volgende actiesessie te bekijken, maar het geluk is met de domme, oftewel hadden wij wederom pech. Verderop op het Norsjo-meer zagen wij die boot varen en Ursula wist dat 'ie nog een keer door een sluis moest bij Afosstrand. Dus wij dáárheen en na wat zoeken en vragen, werden wij de juiste kant opgestuurd en die eindigde via een kleinere weg bij een brug van 2,20 meter breed, onze camper is ook 2,20 meter breed. Dat ging ik niet doen dus, bovendien kon ik de draai al sowieso niet maken om er recht voor te komen, dus keren was de enige mogelijkheid. Het kostte even wat ruimtelijk inzicht maar met twee keer steken konden we dezelfde weg weer terug. Driemaal is scheepsrecht, dus laat die verrekte boot maar zitten!

Ursula had weer een routewijziging bedacht en na overleg (de meeste aanpassingen zijn tot nog toe prachtige kunstwerkjes gebleken) werd besloten de route in/nabij Skien te beëindigen en daar een camping te zoeken. Geen camping te vinden dus hoppa naar de volgende plaats, Porsgrunn. Konden het ook niet 1-2-3 vinden dus Ursula ergens gevraagd en wij de goede kant op, bleek toch niet minder duidelijk als gedacht dus weer gevraagd en toen kregen we een persoonlijke escorte van een pizzatent-meisje. Volgens haar was er toch weinig te doen en ons voorrijden was weer eens een leuke afwisseling. Dus wij (hoppa) achter de pizzabus aan en na vijf minuten stonden we bij de ingang van een eenvoudige camping. Het meisje vond het erg leuk om ons zo te helpen en wij beloonden haar met een klein flesje rode wijn. Dat waardeerde ze enorm, ook al hoefde het echt niet van haarzelf. Wij blij, zij extra blij. Kort daarna lag de camper aan het infuus (stroomkabel) en wij in ons zonnetenue op onze krenten met een verfrissend drankje. Gegeten hadden we een uurtje geleden al (pizza), toevallig bij een ander filiaal van dezelfde pizzatent...

donderdag 2 juni: Kjaerra Fossepark

Vandaag zouden we een hele dag in het watervallenpark vertoeven, maar door de routeverleggingen startten we vanaf de camping in Porsgrunn en hebben we Kjaerra Fossepark als een tussenpunt in de route opgenomen. Maar eerst nog even naar de Mercedes-Benz-dealer want de contactsleutel was vanochtend ineens gebroken. Ongetwijfeld dat er reeds een haarscheurtje in moest hebben gezeten want zo sterk is Ursula nou ook weer niet. Dus werd de verhuurder even op de hoogte gesteld of het goed was om een sleutel te laten bijmaken, voor het geval de reservesleutel ook binnenkort aan diggelen gaat. Was uiteraard goed. Nauwelijks een omweg want er zat al een dealer op 10 km afstand. We werden erg netjes en snel te woord gestaan maar een sleutel bijmaken moet worden aangevraagd in Duitsland en het hele proces zou een week duren. De reservesleutel werd voor de zekerheid nog even bekeken op de aanwezigheid van verdachte beschadigingen, Ursula kreeg een plakbandautomaat te leen om de ingescheurde wegenkaart te herstellen en ik kreeg een heerlijke bak koffie aangeboden. Terwijl Ursula druk aan het kaartplakken was, stond ik met de man nog even te kletsen. Hè, gezellig zo.

Eenmaal in het Kjaella Fossepark werden de trekkingstokken voor het eerst uitgetest, het was wat wennen maar eenmaal dóór hoe de stokken het best konden worden neergezet, geeft het stabiliteit en een letterlijk duwtje in de rug. Bovendien loop ik met stokken iets rechterop wat weer minder vermoeiend is. In het park hebben we ongeveer 3 km gewandeld, natuurlijk met wat hoogteverschil. Het laatste stukje terug flink omhoog naar de parkeerplaats was toch wel puffen, maar zónder stokken had ik het niet meer gered. Conclusie 1: de stokken werken prima. Conclusie 2: méér wandelen is overdaad voor de enkels/polsen.

Hierna vervolgden wij onze weg, hoewel Ursula dacht dat ik in noordelijke richting zou gaan rijden, nee dus. Ik had gezorgd voor net dat kleine beetje extra variatie door de gewijzigde route nog wat extra te wijzigen, vindt ze vast wel leuk... Oké, het was op de kaart een dunne gele weg en geel is in principe een doorgaande weg. Nou, het was inderdaad een doorgaande weg (want dood liep hij niet) maar op en top geschikt voor campers, nauwelijks. Hoe dan ook, sommige stukken waren best spannend, veel stukken waren nogal hobbelig door gebrekkig wegdek (zzzoab = zeer zeer zeer open asfaltbeton) waardoor de snelheid op deze stukken niet veel hoger lag dan 25 km/u (je ziet wel lekker veel zo...) en alle uitzichten waren weer van topkwaliteit. Zó landelijk dat je meteen bij de bewoners zou willen intrekken.

Eenmaal weer op een "echt grote weg" (nog steeds betrekkelijk lokaal volgens onze begrippen overigens) reden we in het plaatsje Hoyjord een houten kerk voorbij en inmiddels hoeft Ursula het niet meer te vragen, dus behendig trok ik op een stukje grinderige ondergrond de handrem aan en zo schoof de bus in enkele tellen in tegenovergestelde richting om even die kerk van dichtbij te bewonderen. Gewoon netjes gekeerd dus, maar technisch gezien zou het mogelijk moeten zijn. Later bleek het een originele staafkerk te zijn die in de Noorwegengids als tip wordt genoemd. Tien minuutjes later draaiden we dan eindelijk een echt grote weg op met wel twee rijbanen (jaja, echt waar...) en passeerden we enkele meren zoals Korssjoen, Grennesvannet, Haugestadvannet, Bergsvannet, nog wat andere vannetten en het gigantische Eikeren. Onderweg ons eerste Noorse (verpakte) ijsje gegeten en goedkoop de halflege tank volgegooid (scheelde toch gemiddeld € 0,24 per liter à 35 liter) dus het volgende ijsje is alweer verdiend... De laatste 25 km tot in Hokksund was perfect asfalt in een perfect kronkelig design, iets waar iedere motorrijder wel erg blij van wordt, zo ook deze camperaar. De achtbaan eindigde bij de camping, waar het nog erg rustig was (voorseizoen) hoewel de prijs toch anders deed vermoeden (330 NOK = € 30), waarschijnlijk de duurste deze vakantie. Morgen doen we voor de verandering weer eens een grotendeels oorspronkelijke route (100 km) die ons naar Oslo voert en waar we 's middags in het Vigelandpark willen vertoeven. Het gaat weer een warme dag worden met zo'n 26-28 graden.

vrijdag 3 juni: Kjaerra Fossepark ~ Oslo (170 km)

Ondanks dat de camping in Hokksund wat tegenviel qua verzorgdheid voor het geld, was het wel lekker rustig, hadden we een stroompunt en waterkraan bij de camper en was de douche gratis. Dus vanochtend heb ik daar langdurig gebruik van gemaakt want de andere gasten kwamen pas anderhalf uur later in beweging. Na het ontbijt nog even de voorruit schoongemaakt, opgeruimd, afgekoppeld en alle tankjes gevuld dan wel geleegd. De route verliep eerst via verbindingswegen en met een gangetje van 70 à 80 km/u schoot het goed op. Bij Vikersund draaiden we rechtsaf om een wederom prachtige lokale weg te volgen die langs een groot meer liep. Mooi bochtenwerk, dwars door sfeervolle dorpjes, soms een flinke helling of daling en na vrijwel iedere kilometer een ander uitzicht. Het gaat in ieder geval nooit vervelen.

De laatste 40 kilometer via de "snelweg", veel verkeer, rommelig en hier heeft iedereen ineens haast. Na 20 kilometer moesten we uitvoegen naar de E18, de hoofdverkeersader naar Oslo. Voordat je de afslag krijgt duik je eerst een tunnel van een kilometer in waardoor de navigatie even geen satellietsignaal meer ontvangt. Eenmaal uit de tunnel kreeg je meteen de afslag die we dus misten doordat de GPS wat achter liep. Helaas bleek het terugkomen in de juiste richting wat omslachtiger dan gehoopt en duurde de rit wat langer. Desondanks reden wij rond 13:30 uur de camperplaats op. Een uurtje later was ook het betaalbewijs geregeld voor drie dagen stageld. Relatief duur (300 NOK per 24 uur) voor een lokatie bij de pleziervaarthaven van Oslo, maar ja, dat was te verwachten.

De rest van de middag wilden we alvast het Vigelandpark bezoeken, bekend om de talloze beelden. Dus eerst ongeveer twintig minuten lopen en daarna de bus kunnen nemen die vlak voor het park stopt. Omdat mijn enkels vandaag wat opspeelden probeerden we het lopen vandaag te beperken, wat niet helemaal gelukt is. Het park zelf was erg mooi maar met de brandende zon was het ook behoorlijk warm, zo'n 28 graden. Toch nog even een flinke regenbui gehad wat een verfrissend effect had op de luchttemperatuur. Na ongeveer twee uurtjes te hebben rondgelopen, ons tweede ijsje gegeten en daarna op zoek gegaan naar een verkooppunt voor een buskaartje terug naar de haven en de driedaagse OsloPass. De bewegwijzering voor toeristen kan een stuk beter dus werd meerdere keren de bevolking geraadpleegd. Het buskaartje was daarna snel geregeld, maar voor de OsloPass moesten we ergens anders zijn, in hotel Continental. Om daar te komen hebben we de metro gepakt (lopen was echt geen optie meer volgens mijn enkels), maar bij de receptie van het hotel verkochten ze alleen die kaart aan hun gasten. Dus wij beknopt uitgelegd dat wij specifiek hierheen gestuurd waren en uiteindelijk konden wij dan toch de kaarten kopen. Gelukkig niet voor niets geweest. Daarna rechtstreeks terug naar de camper want ik (lees: m'n enkels/voeten) hadden het helemaal gehad voor vandaag. Ik kon nog maar aan een paar dingen denken: schoenen/sokken/shirt uit, stoel uitklappen, biertje en een afwasbak met koud water om de voeten te koelen.

zaterdag 4 juni: Oslo

Na een stormachtige nacht met een wiebelig bed, vroeg opgestaan (06:30 uur) en na afronding van het opfrisritueel en een degelijk ontbijt, was het even twijfelen wat het weer zou gaan worden gezien de vlagerige fris aanvoelende wind. Het werd een korte broek met jas, wat bij Ursula al snel uit ging (de jas dus...), ik vond het wel best zo. Vandaag lieten wij onze OsloPasssen ingaan en namen bij de dichtstbijzijnde halte de bus naar de (vissers)haven. Het Nobelprijsmuseum was als eerste aan de beurt, op zich was de tentoonstelling heel aardig vormgegeven met wat interactieve presentaties en een bijna 200 gram gouden Nobelprijsmunt volgens het ontwerp van Vigeland zelf, maar ook was het erg compact en na wat zoeken naar de volgende ruimte (die er niet was) stonden we met een half uurtje alweer buiten. Hmm.

Op het plein bij de kade was het inmiddels behoorlijk druk, stonden er een schuimbluswagen van het vliegveld en een aantal ambulancewagens en -motoren. Een half uur later hoorden we meerdere sirenes en kwam er een flinke stoet klassieke brandweerwagens en enkele oude ziekenwagens het plein opgereden, minimaal 60 stuks parkeerden naast elkaar en dat was een mooi plaatje. Daarna liepen we naar het stadhuis wat bekend staat om de mozaïeken vloeren en wand- & plafondbeschilderingen. Ik ben in de centrale hal gebleven en heb even lekker gezeten, Ursula is nog naar boven gegaan en heeft de looproute gevolgd. Daarna met de bus naar het centraal station gegaan om het ernaast gelegen markant vormgegeven concertgebouw te bekijken. Gezien de temperatuur eerst maar een bekertje ijs gegeten waarna Ursula wat mij betreft het dak op kon. Dit was een verstandige keuze want volgens haar had ik de hellingen niet getrokken. Tussentijds even een belegd paninibroodje gegeten en dat ging er in als koek. De laatste attractie was het koninklijk paleis wat na een lange klim helaas alleen aan de buitenkant bekeken kon worden. Vervolgens een tijdje in de schaduw van een standbeeld gezeten en mensen gekeken.

zondag 5 juni: Oslo

Vanochtend hebben we anders ontbeten, de zoete bladerdeeg-met-fondant/pudding/spijs-koeklappen moesten op, een prima energiebom om de derde Oslodag door te komen. Met de bus naar de haven en van daaruit een klein stukje lopen naar de kathedraal. Ursula ging naar binnen, ik heb relaxt op een parkbankje gezeten. Toen naar het Akerhus Slot en onderweg bij de McDonalds allebei een verfrissende aardbeienmilkshake genuttigd, gezien het middaguur was dat een prima tussenstop. Nog maar net aan de wandel voelde ik m'n voetzolen alweer branden, dus veel rustpauzes gedurende de dag ingelast. Gaat het iets beter met de enkels, krijg ik dit gezeur weer. Na een aantal stijgende keienstraatjes kwamen we uit op een binnenplaats, Ursula ging weer naar binnen (fotograferen was verboden, over filmen stond niets vermeld...) en ik koos zoals gebruikelijk weer een bankje in de schaduw uit om de voetzolen weer wat rust te gunnen.

Rond 15:00 uur op naar de volgende stop, de Noorse variant van Sail 2016 zal ik maar zeggen. Het was best druk, er was van alles te zien, van stoomauto tot mijnenveger en van sleepboot tot originele driemaster. Bij vrijwel alle schepen mocht je ook aan boord maar wij hebben alleen het mooiste zeilschip bewonderd. Een paar mooie video's geschoten, hoe kon het ook anders bij zulk prachtig weer. Eenmaal weer aan wal was het weer tijd om iets te eten, keus genoeg bij de terrasjes en diverse standjes. De terrasprijzen waren dusdanig dat we snel (nou ja, "snel"...) voor een standje kozen waar we een våffel (= dunne licht knapperige wafel) namen die we besmeerden met een laag aardbeienjam. Lekker maar onvoldoende als late lunch. Dus werd bij hetzelfde standje een Pølse Lumpe (= grote knakworst gerold in een aardappel-pannenkoek) besteld en ook dat was erg goed te eten. Ideetje voor thuis misschien...

Vervolgens hebben we een half uurtje op een muurtje in de schaduw gezeten, mensen kijken. Daarna hadden we het wel een beetje gezien en liepen richting de haltes om de bus naar Skøyen (de camperplaats) te nemen. En toen zagen wij een foodtruck waar mensen in de rij voor stonden, en dat betekent meestal dat het voedsel van goede kwaliteit is. De vers bereide hamburgers waren om te smullen, rul gehakt gegarneerd met lange slierten roze kool, boerenkool, pepertjes en uien. Onze magen waren voorlopig gevuld. Eenmaal terug bij de camper, eerst onze voeten gekoeld en een poosje gezeten. Af en toe een praatje gemaakt met andere Nederlanders over het hoe te betalen van het stageld, de stad en de omgeving, de gereden en nog te rijden routes en over klassieke brommers en motoren. Daarna nog een kippensoepje genomen, een vruchtenyoghurttoetje en wat later op de avond ging er nog een zak borrelnootjes (voor Ursula) en suikerpinda's (voor mij) open.

maandag 6 juni: Oslo ~ Holmenkollen Ski Jump ~ Oslo camperplaats (13 km)

In de ochtend zijn we het schip ingegaan naar het Frammuseet en een klein stukje met de bus naar het Vikingskipshuset. Terug bij de camper de spullen afgekoppeld en de enorme trip (13 km) gemaakt naar de Holmenkollbakken Skimuseet & Hopptarn (oftewel de olympische skispringschans met museum). De heenreis verliep soepel en met een uurtje stonden we al bij het Frammuseet. Alles wat je wilt weten over noordpoolexpedities kun je hier vinden. Natuurlijk van de gortdroge verhalen en dagboeken tot aan de originele schepen, sleeën en uitrustingen. Wij vonden het allebei een leuk museum en zijn toch ruim een uur binnen geweest. Het Vikingschipmuseum was helaas nogal simpel met een paar opgegraven scheepswrakken, karren en kleine voorwerpen. Maar geen video's of interactieve media wat tegenwoordig toch wel vrij normaal is. Ik was er dan ook binnen tien minuten al uitgekeken, Ursula deed er twintig minuten langer over.

Rond 14:30 uur waren we terug bij de camper en vertrokken we naar de volgende lokatie van deze vakantie. Wat wel grappig was, was dat de snelste route naar de skispringschans dwars door Oslo was, waarbij wij pal langs het Vigelandpark werden geleid. Het skispringschansmuseum gaf natuurlijk heel veel informatie over de geschiedenis van deze sport en over de ontwikkelingen van de ski's. Bar interessant (niet echt) want wij gingen voor de schans zèlf, met de lift naar boven en genieten van het enorme bouwwerk en van het prachtige uitzicht over Oslo. Maar je gelooft het niet: de lift was kapot. Nu ben ik zeker niet lui gezien de inspanningen van de afgelopen twee stadsdagwandelingen, maar om nou de 1286 (of zoiets) treden te voet te moeten doen, heb ik toch maar overgeslagen. Geen figuurlijk en letterlijk hoogtepunt voor ons en dus waren we hier eerder klaar dan gepland. Vanaf de parkeerplaats was een houten kerkje te zien, dus...

Afijn, we hadden tijd over en besloten om alvast een stukje van de route van morgen te rijden, en als we een camping of soortgelijks tegen zouden komen, daar ons kamp opslaan voor de nacht. Wederom prachtige wegen en omgeving ondanks dat het landschap al merkbaar wat vlakker begon te worden. In een plaatsje bij de toeristeninfo naar een nabije camping gevraagd en die lag 10 km verderop bij een meer, konden we niet missen (jaja). Maar inderdaad, het was nauwelijks te missen en binnen een kwartier stonden we op een idyllisch gelegen camping, eenvoudig en heerlijk stil, met stroom en gratis douches.

dinsdag 7 juni: Oslo camperplaats ~ Tiveden Natuurpark (370 km)

Nog half slapend naar de douche gewaggeld en eenmaal er onder was ik klaarwakker, niet vanwege de kou maar de hitte van het water. Ik hou van een goed warme douche maar zelfs dit was te heftig voor mij. Gelukkig kon de douchekop er af worden gepakt zodat ik niet zèlf heen en weer hoefde te springen om het enigszins dragelijk te houden. Nou ja, het is weer eens iets anders. Terug in de camper deze ervaring verteld, Ursula had het niet meer...

Na een stevig ontbijt tegen tienen op pad en een uurtje later bij de grens met Zweden even gepauzeerd, Ursula ging wat foto's schieten, ik bleef in/bij de camper om het opengetrokken blik Jappies te bekijken. Hier ook nog getracht de Noorse Kronen om te wisselen naar de Zweedse variant, maar helaas was er een stroomstoring in het computersysteem. Ruim een half uur later reden we weer verder naar de glasfabriek in Eda, slechts vijf minuten rijden. De fabriek was dicht want men kreeg nieuwe ovens en het museum trok ons niet genoeg om een kijkje te nemen. Wel nog een mooie papier-presse gekocht. Doorgereden naar Charlottenberg naar een bank om de valuta te wisselen en wat te happen. De eerdere stroomstoring bleek groter te zijn dan verteld want hier was gewoon de gehele bank gesloten. Vreemd genoeg werkte een geldautomaat wel. Vervolgens in de supermarkt een blok kaas (superveel keus en flinke blokken ook nog: 1, 2 of 3 kilo kant-en-klaar verpakt) en wat andere verstandige boodschappen gekocht. Terug in de camper gewoon gelunched. Om 13:00 uur weer de route vervolgd naar de volgende geplande stop in Karlstad.

Anderhalf uur later liepen we de IKEA binnen (blijft leuk), rechtstreeks naar het restaurant om de Zweedse gehaktballetjes te proeven. Ursula nam er 8 met aardappels, ik nam er 12 met aardappelpuree. Omgerekend voor ongeveer € 7,00 met gratis water/fris erbij en deze late 15:00 uurs-lunch was erg lekker. Nog even een nieuwe wokpan en een lange schoenlepel gekocht en precies een uur later zaten we weer in de camper voor het laatste deel naar de camping. Om 18:15 uur reden wij het terrein op van Stenkällegardens vlakbij het Tividen Natuurpark. De camping was nog erg leeg dus rustig, wel wat meer vliegend ongedierte dus de sterke Scandinavische DEET-roller werd aangebracht. Als avondeten hadden we pantosti's, ideetje van mij, uitvoering door Ursula. Was erg lekker en voldoende aanvulling op de dubbele lunch van vandaag.

woensdag 8 juni: Tiveden Natuurpark ~ Vrigstad (247 km)

Het was weer eens 06:30 uur voor mij besloot er maar uit te gaan, Ursula knapte nog een extra uiltje of twee. Omdat mijn mobiel een 4G-internetverbinding had, kroop ik achter de laptop, koppelde de mobiel er aan vast en bekeek wat fora. Buiten was het bewolkt, het waaide stevig en soms viel er wat regen. Binnen was het aan de frisse kant, meteen maar lekker warm aangekleed, ik besloot om over mijn compressiekousen wandelsokken te doen, eens kijken of dat ging bevallen. Daarna ontbeten en voor mij een drie-dubbele expresso.

We deden het rustig aan, wandelen was geen optie meer want op natte rotsen en mos geven schoenzolen weinig grip en een risico op een uitglijder wilde ik hoe dan ook voorkómen. Bovendien hadden we gisteravond op de website van de volgende camping gelezen dat het elandenpark op 9 juni gesloten zou zijn, natuurlijk precies de dag dat wij daar zouden gaan zijn. De afgelopen dagen hadden wij al meerdere keren voor een gesloten deur of half-operationeel museum gestaan waardoor de planning wat gewijzigd werd en ook dit was weer zoiets. Wij besloten dus om de route van de volgende dag te rijden en zouden eindigen op de Hagens Camping bij Vrigstad.

Rond 11:30 uur reden we naar de eerste fotostop via een onverharde weg, het openluchtmuseum Tivedstorp. Het was vrij klein van opzet maar gaf een goed en mooi beeld van hoe het er vroeger uit moet hebben gezien. We hebben wat gewandeld (wat mij gelukkig weer beter af ging) en drie kwartier later gingen we weer verder. Eerst nog een kilometer of dertig via slingerende wegen om het natuurpark heen, daarna via de grotere wegen die we zo'n 100 km moesten volgen. Halverwege hebben we de dieseltank volgegooid en meteen bij het chauffeurscafé/pizzeria gegeten: pizza, en die was groot en super-lekker! Bij het plaatsje Habo deden we een flitsbezoekje aan een rode kerk met bijzonder indrukwekkende schilderingen aan wanden en plafond. De navigatie liet ons een stuk omrijden, totaal onlogisch maar dat bleek een reden te hebben. Omdat ik thuis de GPS had ingesteld op lichte vrachtwagen, berekende de GPS de omweg vanwege een hoogtebeperking van 2m70. Handig.

Wat later bij Jönköping verlieten we de saaie hoofdweg en draaiden we de kleinere binnenwegen in. Zo werd het rijden weer aangenaam, veel bochtenwerk, overwegend goed asfalt, weinig hobbelen, vooral weinig verkeer/tegenliggers en als bonus geen flitspalen. Deze wegen halen het motorgevoel in mij naar boven waardoor het tempo wat omhoog ging en de bochten wat rechter werden gemaakt. Om 17:30 uur arriveerden wij bij de camping, het elandenpark sloot om 17:00 uur dus het was even afwachten of we nog rendieren en elanden konden zien. Op het kleine terrein stonden reeds een caravan en drie campers, allen met Nederlands kenteken. Camper geparkeerd, gasfles open en de stroom weer aangekoppeld. Ondertussen stond Ursula al te kletsen met onze buurvrouw Els, die zelf hennepolie produceert (kwam toevallig ter sprake), met THC waar je volgens haar niet high van wordt, maar wat volgens mij wel verslavend is. Ik hou het wel bij de THC-vrije variant... Waarom vertel ik dit eigenlijk?...

Om 18:30 ging campingeigenaar Jos de rendieren en elanden voeren en iedereen mocht komen kijken. Ursula dus helemaal in haar nopjes en ik vond het ook wel bijzonder. Hadden we toch nog geluk. Natuurlijk veel foto's en video's geschoten.

donderdag 9 juni: Vrigstad ~ Långe Jan vuurtoren ~ Haga Park camping (296 km)

Het was flink afgekoeld vannacht en bij het opstaan werd dit ons ook meteen duidelijk gemaakt want de binnentemperatuur gaf 9,8 graden aan! Brrr... Gelukkig scheen de zon al wat en warmde het zowel buiten als binnen vrij snel op tot een meer behaaglijke waarde.

Aangezien we een dag op ons schema voorliepen, gingen we naar Õland, een langgerekt eiland voor de Oostkust wat met een 6 km lange brug met het vaste land is verbonden. Dit eiland staat bekend om de diversiteit van flora en fauna. Helemaal op het zuidelijkste puntje staat een vuurtoren met de naam Långe Jan dus die wilden wij wel eens zien. Zoveel als mogelijk was binnendoor gereden, extra bochten en heuveltjes, prima asfalt, vrijwel uitgestorven en een overdadige hoeveelheid groen zodat je je alleen op de wereld waande. De rest van de route bracht ons door pittoreske dorpjes als Nye, Farstorp, Nashult, Hultanäs, Björkshult, Kråksmåla, Alsterbro en Bäckebo om bij Kalmar de Õlandsbron-brug naar het eiland te nemen. Direct op Õland de afslag genomen naar de toeristeninfo voor foldertjes met campings en bezienswaardigheden. Daarna nog even bij de Netto-supermarkt naar binnen voor een brood en boter (de enige echte Lätta...).

Naar de vuurtoren was het nog 65 km oftewel tweemaal de lengte van Texel. Waarom het Långe Jan is genoemd, geen idee, en zo lang (of beter gezegd hoog) was 'ie nou ook weer niet, wel stevig met een flinke omtrek. We konden eventueel nog helemaal naar boven klimmen maar aangezien het uitzicht ongeveer hetzelfde zou gaan zijn dan we vanaf de grond konden zien, leek het ons een nogal overbodige inspanning. Dus hebben we een stukje richting de kustlijn gelopen en ons in de zeer stevige bries laten uitwaaien. Eenmaal weer terug bij de vuurtoren hebben we (binnen in het restaurant) een ijshoorntje gegeten, Ursula pistache en ik met kers, hadden we wel verdiend.

Het was tijd geworden om een geschikte camping te zoeken, in ieder geval met stroomaansluiting, internet en sani-service voor de camper want de vuilwatertank zat aardig vol, het chemisch toilet nog niet maar tussentijds legen en doorspoelen kan nooit kwaad en van vers water voor toiletspoeling en afwaswater kun je nooit genoeg hebben. De eerste camping lag op slechts enkele kilometers van de vuurtoren maar dat zag er nogal sober uit. De volgende zag er erg gesloten uit, de derde was meer een QuickStop-plek zonder de gewenste fasciliteiten, de vierde was stúkken beter en zag er uitnodigend uit, was waarschijnlijk ook de duurste en dat klopte ook wel. Maar, alles dichtbij de camper en volop de ruimte (en rust).

vrijdag 10 juni: Haga Park camping ~ Simrishamn (371 km)

Half tien reden wij weg, op naar Eketorps Borg (burcht dus). De boel was gesloten maar niet de burcht, we zijn er een half uurtje geweest, was best interessant. Toen weer door naar het vaste land, duurde toch ruim een uur voordat we de brug op reden want ondanks dat het vrijwel uitgestorven was op de smalle eilandwegen, waren er talloze dorpjes en gehuchten waar 40 km/u de limiet was.

Na de brug een klein stukje snelweg genomen, om daarna tot aan Bromölla geheel via de binnenwegen te rijden. De afwisseling was weer enorm, van perfect glad gestreken asfalt, brede rijbanen en waar je makkelijk met een noodgang overheen kon denderen, tot aan "gele wegen" die niet veel breder waren dan onze camper en waar je hoopte dat je geen tegenligger zou krijgen. We kwamen op plekken waar men niet vaak een camper zag. Maar er was één ding wat al die binnenwegen gemeen hadden en dat was natuurschoon. Wat een geweldig land om te doorkruisen!

Aangekomen in Bromölla heeft Ursula wat foto's geschoten van een dinosaurus-mozaïek en hup weer de bus in. Via de snelweg langs Kristianstad naar Kivik, waar een koningsgraf(heuvel) te zien was. Natuurlijk waren we daar tien over vijf zodat de "tent" alweer dicht was. Paar kiekjes van de buitenkant genomen en weer wegwezen want veel meer dan dat was er niet te zien. Onderweg naar de havenplaats Simrishamn hebben we twee campings vluchtig bekeken en zijn uiteindelijk via pure GPS-coördinaten beland bij nummer drie, Tobisviks Camping. Alle fasciliteiten "naast je deur" en WiFi.

zaterdag 11 juni: Simrishamn ~ Malmö (173 km)

Rond achten wakker, kop onder de kraan om wakkerder te worden. Wandeling gemaakt naar het strand en meteen weer retour, ontbeten met een dubbele expresso, samen afgewassen, boel opgeruimd en dan naar de andere kant van de camping sukkelen om vuilwater te lozen en verswater in te slaan, voordat we aan de rit konden beginnen (10:30 uur).

Het eerste fotopunt was Stenshuvud National Park, waar we een wandeling (hopelijk zo kort mogelijk) gingen doen. Ik heb het niet zo op wandelen, maar zeuren kan altijd nog (eigenwijs zijn ook overigens). Ik parkeerde de bus en hobbelde met behulp van de trekkingstokken (die je heuvelafwaarts trouwens moet duwen...) naar de 300 meter verderop gelegen echte ingang + parkeerplaats (krieltjes met prut...!) waar we de blauwe route volgden. Bij het skiën is blauw niet de minste, in dit park wel: 1,1 km dus totaal 1700 meter gesjokt waarvan zéker 500 meter met de tong op de schoenen. Na een kwartiertje uithijgen, een flesje water naar binnen gieten en een gevulde koek naar binnen schranzen, was ik weer bij zinnen.

Tijd voor puntje twee van vandaag: Gladsax Ängakroken oftewel de Järrestad rotstekeningen, altijd leuk. Via grotendeels dezelfde weg terug en steeds kleiner wordende wegen, draaien we een onverhard karrespoor in, hobbelden en wiegden we op, neer, heen en weer en volgens de GPS-coördinaten lag het fotomoment 80 meter na de bocht. De zeer zachte berm belette ons de camper hier tijdelijk te parkeren, dus hobbelden we nog een stukje door totdat we er achter kwamen dat de kans op een redelijke parkeerplek wel erg klein aan het worden was. Er zat niets anders op om te keren en bij het achteruit steken op een stukje grasland, voelde ik de achteras langzaam tussen de grassprieten wegzakken. Gelukkig hadden de voorwielen nog net voldoende grip zodat we niet de hulp hoefden in te roepen bij een nabij gelegen boerderij. Afijn, om een kort verhaal lang te maken, hebben we de rotstekeningen niet gezien.

Puntje drie: Glimmingehus. Kort maar krachtig, leuk optrekje van een rijke stinkert die graag wil pochen. Binnenshuis hebben we overgeslagen (kostte geld) en bovendien vonden wij de buitenkant al mooi zat. Lekker zonnetje, koud windje, gratis toiletten en in de camper gelunched.

Puntje vier: Sandhammaren Fyr, oftewel de gelijknamige vuurtoren. Via de "grote weg" en een verhard bospad (daar wel) was dit puntje zo gevonden, alleen was hij wel wat klein, ongeveer 3 meter 50. Iets verder gereden en de bus aan de kant gestald (daar wel), pal naast de echte vuurtoren in de schaal 1 op 1. Ursula liep naar het strand, ik geloofde het wel en bleef lekker relaxt achter.

Op naar puntje vijf: Ales Stenenformatie in schipvorm. Dit ligt bovenop de klif Kåsehuvud in het gezellige havenplaatsje Kåseberga. Parkeren bij de haven kostte wat tijd omdat een aantal Zweden nogal ongeduldig waren bij het zoeken van een plaatsje voor hun bolide, Ursula "onze plek" met zichzelf bezet hield en ik rustig op de blokkerende Zweden weer moest wachten. Wij hebben vakantie en álle tijd van de wereld, dus uiteindelijk wordt ons geduld beloond met een enkele kwaad kijkende Zweed en een perfect achteruit geparkeerde camper. Was wel weer een vermakelijk ritueel... Afijn, de klim naar de klif was nogal lóódzwaar voor mij en we hebben kort in treintje gelopen: ik puffend en Ursula duwend. Boven aangekomen was het de stenen wel waard, dus geen verspilde moeite. Genoeg foto's gemaakt en natuurlijk weer wat selfies. Ach ja, dat sla je er toch niet uit, dus doe maar weer. Terug in de haven een dubbel ijsje gegeten (twee bolletjes ijs en daarop een flinke klodder softijs, Ursula inclusief nootjesdip). Nog even aan de kade op een muurtje gezeten en een selfie (...) voor m'n moeder gemaakt, vindt ze vast leuk zo'n spontaan kiekje.

Puntje zes: de LIDL in Trelleborg. Via de E22, je denkt da's een snelweg maar nee, het was een doodgewone doorgaande weg waar je meestal 60 of 70 mocht rijden, maar wel grotendeels langs de zuidkust dus dat was wel weer mooi. In Trelleborg de LIDL niet gevonden, wel de kyrka (kerk) waar we niet naar op zoek waren. Per ongeluk gezien en is een half puntje waard.

Puntje zeven was het laatste puntje van vandaag: Malmö kasteel. Maar omdat we het allebei wel gehad hadden, besloten we dat het kasteel sowieso eigenlijk meer als opvulling zou zijn geweest en we hadden inmiddels wel genoeg vulling gehad al. Sloegen we dus over en gingen op zoek naar een prettige overnachtingsplaats. Kort geparkeerd bij een pier/strand maar dat zag er niet echt supertje uit. We reden verder naar de strandcamping maar stuitten per ongeluk bij een perfecte camperplaats (gratis) met riant uitzicht op zee, de imposante Øresundbrug en de verderop gelegen haven. Camper geparkeerd tussen "spraakzame" Fransen en Duitsers of zo, pasta met hamblokjes, lekker gegeten, uitgebuikt, zonsondergang, 's nachts erg stil zonder vreemde snuiters, prima geslapen. Ideale afsluiting van een drukke dag.

zondag 12 juni: Malmö ~ Maribo (223 km)

Na een prima nachtrust werden we ongeveer als eerste van de rij campers wakker met een lekker zonnetje in onze giechel. Beetje vlot uit de veren en klaar maken voor de rit naar Maribo in Denemarken. Na het ontbijt het gebruikelijke ritueel en nog een laatste check. Om 09:20 uurreden wij weg en vlak voordat we de Øresundbrug opreden, zijn we nog even gestopt om bij een tankstation eventueel een Zweeds souveniertje te scoren, maar Ursula kwam terug met verse broodjes. Doe ik het ook voor. Om 09:47 uur hebben we de tol betaald en reden we de brug op richting Denemarken. De hele rit (brug + tunnel) duurde 13 minuten en is gefilmd. Niet heel erg interessant, maar toch.

Vandaag hadden we geen fotostops of bezienswaardigheden, hebben we gewoon lekker relaxt gereden en geprobeerd halverwege de middag bij de camping in Maribo te arriveren. Is ook wel eens lekker, deel twee van de middag niets "moeten" doen maar gewoon beetje prutsen met je eigen dingen, zoals het schrijven van het dagverslag van gisteren en dat van vandaag. Nou, die laatste zal minder tekst bevatten.

Na vijf kwartier snelweg draaiden we om 10:40 uur bij Køge de snelweg af en volgden we de route via de leukere binnendoorwegen. Soms wat oponthoud door nogal vreemd rijdende "ouwe vellen" (te hard waar het niet kan en te zacht waar het niet moet...), verliep de route bijna geheel volgens planning. Het ene minpuntje was een wegopbreking die op de bebording niet was aangegeven, die vanaf de rotonde nog niet zichtbaar was, maar nadat je de rotonde had verlaten 300 meter verder ineens wel zichtbaar werd. Handig... Dus rechtsomkeert gemaakt naar de rotonde en zelf maar een omleiding bedacht. Uiteindelijk de GPS net zo vaak laten herberekenen totdat ze ons niet meer zou terugleiden naar de opengebroken weg en dat ging prima. Tegen enen op een groen plekje de camper geparkeerd en gelunched met de verse broodjes en zoete broodgebakjes.

De laatste 30 km verliep zeer voorspoedig en net ná klokslag twee uur stonden wij bij de Maribo Sø Camping, mooi plekje dichtbij het sanitairgebouw gekozen, stroomaansluiting erbij EN supersnel 60Mbit WiFi, en ja, het werkt als een tierelier.

maandag 13 juni: Maribo ~ Uchte (366 km)

Om 07:00 uur ging één oog van mij open en meteen weer dicht, een uurtje later gingen er alsnog twee open. Na de medicatie in pyama en fleecejas richting de douche, die eenvoudig doch functioneel was en bovendien voorzien van een thermostaatkraan zonder tijdautomaat. Prima geregeld dus en heb er ruimschoots gebruik van gemaakt, na 20 minuten was ik weer schoon en wakker. Ursula ging daarna ook maar was veel sneller terug. Daarna ontbeten en rond elf uur vertrokken.

Nog even langs de supermarkt voor een Deens broodje en daarna toch echt op weg. De overtocht was wat prijziger dan op de ANWB-website stond vermeld, het inschepen verliep gesmeerd en de overtocht van 20 km duurde ongeveer drie kwartier, binnen het uur van Deense tot Duitse kade. Verder verliep de route via een 25 km lange tweebaans verbindingsweg tot aan de snelweg, daarna 260 km via de A1 tot aan Hamburg en de A7 tot aan afslag 50 (Nienburg) om vervolgens de resterende 70 km via de grote binnenwegen te voltooien. Helaas stonden we meteen in een file, veroorzaakt door een irritant verkeerslicht wat wel héél erg lang op rood bleef staan ondanks dat er nauwelijks verkeer vanuit de zijweg was. Verder nog een beetje last gehad van spits, treuzelende voorliggers en regen. Tegen 17:45 uur stonden we in Uchte op de camperplaats, die erg duidelijk stond aangegeven, midden in het dorpje op een pleintje, naast de "Bäckerei / Konditorei" en electra uit de paal (€ 1,00 voor 8 uur stroom). Het diner bestond uit Zweedse tosti uit de pan met als toetje een stuk Deense driehoekkoek, leuk woord trouwens...

dinsdag 14 juni: Uchte ~ checkpoint Elst (305 km)

Na een rustige nacht en een bedrijvige vroege ochtend (busstationnetje en bouwvakkers in onze directe nabijheid al druk in de weer vanaf 07:00 uur...), gleden wij min of meer de bedstede uit om iets later samen naar onze buurman (de Bäckerei) te lopen en een paar versgebakken broodjes te kopen. Waarschijnlijk was dat "samen gaan" ook wel het meest verstandige want ik zag nog veel meer lekkers liggen in de vitrines, zoals Wienerbollen en puddingbroodjes...

Afijn, terug in de bus de tafel gedekt en ons laatste ontbijtje-op-wielen genuttigd, de gordijntjes opengerukt (want normaal open of dicht doen was al vanaf dag één niet aan de orde), de boel opgeruimd en de rest van het dagelijkse ritueel. Rond 09:30 uur reden wij uit Uchte weg, kort daarna maakten de zonnestralen plaats voor grijze wolken en werd het steeds natter. Van miezer tot stevige buien met korte droge perioden daartussen, de hendel voor de ruitenwisserstanden vroeg regelmatig mijn aandacht want de hoeveelheid hemelwater wisselde continue. Aan de andere kant bleek deze afleiding best oké want de snelweg bood weinig afwisseling.

Enkele kilometers vóór de grens met Nederland nog even de dieseltank volgegooid want Duitsland is altijd wel wat voordeliger en met ruim 50 liter bespaar je toch al snel enkele Euro's. Bij Oldenzaal vielen wij weer ons eigen land binnen en vijf kwartier later stonden wij bij het checkpoint voor de deur waarbij men ons al buiten stond op te wachten. Ze hadden ons al horen aankomen... Toch altijd weer fijn om weer thuis te komen, heelhuids en gebruind, onze hoofden gevuld met prachtige herinneringen en een harddisc met ondersteunende digitale data. Onze terugkeer werd uitbundig gevierd bij de plaatselijke woktent.

Onze reis was perfect, de camper was dat wat minder. De volgende keer wordt het toch maar weer een echt moderne camper die we uitgebreid vooraf moeten testen op kwaliteit, functionaliteit en gebruiksvriendelijkheid. Al doende leert men. In totaal hebben we 4141 km afgelegd, gerekend vanaf onze voordeur. De "bewogen gemiddelde snelheid" was in Noorwegen zo'n 45 km/u, in Zweden omstreeks 60 km/u. Wat ik nogal opmerkelijk vond, was dat zowel de Noren als de Zweden van dóórrijden houden, maar zodra ze eenmaal achter je zitten, ze kilometers lang daar blijven zitten. Zelfs op kaarsrechte wegen die tot aan de horizon reiken en waar geen inhaalverbod geldt, blijft men achter de camper hangen. Waarom toch? Een enkele "durfal" die mij wel inhaalt en binnen no-time uit het zicht is verdwenen.

Op de meeste wegen heb ik zelden de toegestane maximum snelheid gehaald, vaak reed ik zo'n 10 km/u daaronder, hard zat zonder overig verkeer te hinderen. De eerste paar dagen ben ik nog wel eens uitgeweken naar de vluchtstrook of uitwijkhaven, maar vaak moest ik zo hard remmen dat de indeling van de kastjes steeds veranderde. Dus toen ben ik maar gewoon blijven rijden, eventueel wat dichterbij de bermstreep om vrachtwagens wat extra ruimte te geven. Dat werkte veel beter en relaxter voor mij. Noren gedragen zich netjes in het verkeer, Zweden doen het nog wat beter en de Denen zijn het netst. En ik? Ik reed al heel netjes maar nu ook nog relaxt. In de auto op de Nederlandse snelweg is 100 km/u ook heerlijk en dan ben ik nauwelijks langzamer dan die voorbij jakkerende heren die zichzelf verderop weer klem rijden. Blijft altijd weer een vermakelijke scêne.

Wat gaat het worden in 2017?...

Biltse Motorrijders Vereniging
RPO Webdesign (© 2011)
--- KvK 54971616 ---